Kosmos-Kosmos

Kosmos-Kosmos

"Kosmos-Kosmos" czyli "Kosmos" zrobiony metodą "Kosmosu". Paradoks "Kosmosu": „cokolwiek spójnego odczytam w tej powieści, stanę się jednym z jej bohaterów, stanę się jednym z jej konstruktów, zostanę przez nią zniewolony” (Leonard Neuger). "Kosmos-Kosmos" jest zniewolony muzycznością "Kosmosu". Nie jest ani spektaklem teatralnym ani performatywnym czytaniem. Jest oprawą muzyczną tekstu Gombrowicza na jednego aktora, dwóch perkusistów i reżysera dźwięku. Jest próbą muzycznego ujęcia głównego tematu książki – oddzielności czy niekompatybilności zawsze zbyt wielu rzeczy w kosmosie przy równoczesnym, arbitralnym wychylaniu się ich ku sobie. Innymi słowy o przeobrażaniu się rzeczy w znaki. A więc staccato i legato – dwie osie dźwiękowe "Kosmosu" – których zadaniem jest wyrazić, ale i skomplikować relacje między dwoma muzyczno-filozoficznymi aspektami pracy Gombrowicza. Struktura performensu odzwierciedla ten podstawowy schemat: prezentuje kilka rzeczy nieco artibtralnie wyjętych z narracji Gombrowicza w ich "staccato" pozycjach w kosmosie. Między nimi jednak występuje pośrednik, ten, który łączy, legato – strzałka, która jest równocześnie jednym z obiektów i meta-obiektem, o której Gombrowicz sam pisał: "Dzisiaj, ex post, wiem, że strzałka była najważniejsza". Być może dlatego, że im dłużej jest w użyciu tym więcej ukrytych lub po prostu nieistniejących połączeń wychodzi na jaw. -- EN COSMOS-COSMOS Michal Libera – libretto, dramaturgy, composition outline Tomasz Nosiński – voice, composition details Ingar Zach, Lê Quan Ninh– percussions, composition details Jacqueline Sobiszewski – lights „Cosmos-Cosmos” is „Cosmos” made by the method of „Cosmos”. “The paradox of »Cosmos«: any consistency I find in the novel will make me one of its characters, one of its constructs, subjugated by the book” (Leonard Neuger). „Cosmos-Cosmos” is subjegated by musicality of „Cosmos”. It is neither a theatre piece nor a performative reading. It is in the most literal sense a musical setting „Cosmos” for one actor, two percussionists and light design. It is an attempt to make the main theme of the book audible, to make audible the separation of (always too many) things and their simultaneous and arbitrary pointing to each other or, in other words, to make audible how things become signs. Separation of things, musically speaking, is called „staccato”. Pointing towards each other – „legato”. Thus the main idea of the performance is to express and complicate relations between the two musico-philosophical elements of cosmos – being separated and at the same time pointing.The structure of the performance mirrors this scheme. It presents a few initially separated “objects” taken from the book in a seemingly arbitrary way in their staccato positions in cosmic reality. In between these things, there is an intermediary, legato, a connection maker which is yet another “object” of the book – an Arrow of which Gombrowicz said “today, ex post, I know it was the arrow that was the most important”. Perhaps because the longer it operates, the more hidden or non-existent relations come to display.

czytaj mniej

twórcy

libretto, dramaturgia, zarys kompozycji Michal Libera
głos, szczegóły kompozycji Tomasz Nosinski
instrumenty perkusyjne, szczegóły kompozycji Ingar Zach, Lê Quan Ninh
Światła Jacqueline Sobiszewski

kiedy gramy

Aktualności: