➔ IDEA

Open Studios to program zainicjowany w marcu 2020r. w kontekście ogłoszonej pandemii i lockdown’u przez Natalię Korczakowską i Annę Lewanowicz, u którego podstaw leżą wirtualne pracownie artystów zaproszonych do współpracy ze STUDIO teatrgalerią. Po zniesieniu obostrzeń projekt został uzupełniony również o wymiar fizyczny.

Swoje pracownie w STUDIO teatrgalerii otworzyli jako pierwsi: reżyser Łukasz Twarkowski, libański artysta wizualny i reżyser Rabih Mroué, pianista Marcin Masecki, Zbyszek Bzymek i Andrew Maillet z nowojorskiegoThe Wooster Group, Daniel Wetzel, jeden z założycieli niemieckiego kolektywu Rimini Protokoll, śpiewak operowy Szymon Komasa, artysta wizualny i scenograf Michał Korchowiec oraz ich goście: Mary Komasa i VTSS, jedna z ważniejszych postaci europejskiej undergroundowej sceny klubowej. Do pracowni międzynarodowych, prowadzonych przez Daniela Wetzla i Rabiha Mroué, zostali zaproszeni artyści z całego świata i wzięło w nich udział blisko 150 osób. 

[zwin]
Natalia Korczakowska o OPEN STUDIOS:
Kiedy normalne działanie instytucji, polegające na produkowaniu spektakli i graniu repertuaru zostało nagle zablokowane z powodu pandemii, powstał kryzys, ale otworzyła się też nowa, symboliczna przestrzeń dla działań alternatywnych, których istotą nie jest już produkcja, ale edukacja i budowanie tożsamości miejsca. Kluczowa dla mnie była obserwacja, że w czasie pandemii Spektakl przeniósł się na ulice, do szpitali, do mediów etc., gdzie przerósł wszelkie wyobrażenia, gdzie wszyscy byliśmy jego częścią i oglądaliśmy go niemal bez przerwy. Trochę jak artyści w przedstawieniu “La Bohème” Jerzego Grzegorzewskiego, którzy siedzą w kawiarni pod opuszczoną sceną i dyskutują o polityce. Z mojego doświadczenia wynika, że w każdym kryzysie tkwi potencjał dla artystycznej utopii i dlatego postanowiłam oddać tę nową, symboliczną przestrzeń artystom w czasowe posiadanie, otworzyć na czas pandemii ich studia w STUDIO - tak powstał szereg wirtualnych pracowni artystycznych. Trochę na zasadzie skłotu, artyści zajmują symbolicznie instytucję jak opuszczony budynek. Ten gest w miejscu, które Szajna nazwał „Studio”, którego patronem jest Witkacy, a legendą Grzegorzewski,  jest w zasadzie kontynuacją tradycji. W Nowym Jorku od czasu słynnej pracowni „fabryki” Andy Warhola istnieje taka tradycja, że w danej dzielnicy w określonym czasie artyści wizualni otwierają swoje pracownie, widzowie chodzą od atelier do atelier, rozmawiają z artystami bezpośrednio o ich pracy, oglądają ich dzieła w kontekście, w którym powstały, dzieła skończone, ale również te porzucone, szkice. Stąd pomysł na podsumowanie pierwszego etapu tej nowej formy działań w STUDIO w ramach Open Studios między 22 a 28 czerwca 2020r.- będących prezentacją artystów i ich poszukiwań. Każdy dzień jest poświęcony jednemu z artystów, a widzowie mogą obserwować proces ich pracy i spotykać się z nimi online i w siedzibie Teatru.
Open Studios powstaje we współpracy z naszym partnerem - interdyscyplinarną instytucją Onassis Stegi z Grecji. [/zwin]


➔ OPEN CALL


NABÓR DO MIĘDZYNARODOWEJ PRACOWNI ONLINE

EDIT KALDOR  
Duch w maszynie
Zrozumieć media. Przedłużenia człowieka

9, 11, 14 grudnia 2020

Termin zgłoszeń: 26. listopada 2020 (czwartek)
Formularz aplikacji tutaj

[zwin]
Historia kultury ludzkości nie zna przykładów świadomego dostosowania różnych aspektów życia osobistego i społecznego do naszych nowych medialnych przedłużeń z wyjątkiem wątłych i marginalnych wysiłków artystów. 

Marshall McLuhan: Środek przekazu sam jest przekazem 


EDIT KALDOR:

Obserwacje McLuhana dotyczące technologii, która staje się przedłużeniem nas samych, przychodzą na myśl, kiedy obserwujemy, w jaki sposób odnosimy się dzisiaj do urządzeń mobilnych. Te urządzenia – telefony, laptopy – towarzyszą nam stale i w pewnym sensie stały się częścią  naszej osobowości. Według ostatnich badań, dorosły Europejczyk spędza nad komórką około trzech godzin dziennie, a bierze ją do ręki w ciągu dnia aż 58 razy. Od początku pandemii te liczby jeszcze wzrosły, i to znacznie. Tak jak w innych aspektach życia, pandemia nasiliła tendencje wcześniej w nim obecne: w tym przypadku to, że gdy nie śpimy, spędzamy znaczną część czasu przed ekranem. W jakimś procencie poświęcamy ten czas komunikacji z innymi, ale najczęściej jesteśmy sam na sam z urządzeniem – po drugiej stronie nie ma żywej duszy. A skoro nasze uzależnienie od urządzeń mobilnych ciągle rośnie, nigdy nie ma właściwego momentu, żeby się zatrzymać i poobserwować, zastanowić i ocenić wpływ tej intensywnej i absorbującej więzi. Jak na nas działa? Jakie emocje wywołuje? Jak nas zmienia? W jaki sposób formaty, algorytmy i procesowanie, z którymi wciąż mamy do czynienia, obcując z tymi urządzeniami,  wpływają na nasz proces myślenia, wiedzę i przyzwyczajenia? Jakie jest podłoże tego intymnego kontaktu? Jak silne jest nasze przywiązanie? I dokąd ma nas zaprowadzić? 

W tej wirtualnej pracowni zbadamy niejasny obszar zależności między ludźmi a urządzeniami, z którymi tak splotło nas codzienne życie. Zagłębimy się w tę intymną więź z naszymi urządzeniami mobilnymi, będziemy się nią bawić i deformować. Podejmiemy działania praktyczne, eksperymentując z performatywnym potencjałem, który tkwi w użyciu tych urządzeń, a poprzez nie w zaangażowaniu nas samych. Na poważnie i niepoważnie wypaczymy ich istniejące funkcje i stworzymy nowe. Wspólnie spróbujemy napisać dialogi z wykorzystaniem sztucznego języka jako narzędzia, żeby odsłonić ukryte procesy myślowe. Podczas warsztatów uczestnicy będą rozwijać drobne, spontaniczne reakcje performatywne oparte na wspólnych założeniach, ale zakorzenione we własnych potrzebach, pragnieniach i obawach, wywoływanych indywidualnym doświadczeniem obcowania z własnymi urządzeniami mobilnymi. To będzie laboratorium, w którym będziemy mogli wypróbować pozornie niejasne, dziwne, a nawet „głupie” pomysły, pójść za niemożliwymi do wyjaśnienia impulsami i obsesjami. Będziemy wymieniać się materiałami i łączyć je, wypróbujemy też różne formy współpracy. 

Podejście jak do zabawy i na luzie pozwoli nam na podejmowanie ryzyka i zapuszczanie się w nieznane terytoria bez lęku przed porażką. 


O ARTYSTCE

Edit Kaldor jest twórczynią teatralną i pisarką, uznawaną na świecie za wyjątkowy głos we współczesnym teatrze. Jej twórczość charakteryzuje się specyficznym połączeniem konceptualnego, świadomego formy podejścia do teatru z tonem osobistym i wymiarem społecznym. Pracuje głównie z wykonawcami nieprofesjonalnymi, często długoterminowo, i nad różnymi projektami, łącząc materiały dokumentalne i fikcję, w których opowiada o doświadczeniach trudnych do wyrażenia, jak bezpaństwowość, wykorzystywanie czy proces umierania. Interesuje ją tworzenie ram do rozwijania konkretnych narzędzi teatralnych, strategii i metod współpracy artystycznej między twórcami teatralnymi a ludźmi innych profesji, zwłaszcza tych w trudnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. W swojej pracy często wykorzystuje media cyfrowe i interfejsy, skupiając się na metaforycznych i teatralnych możliwościach codziennego korzystania z technologii.  Obecnie pracuje nad nowym projektem, w którym zajmuje się poszerzaniem rzeczywistości za pomocą telefonu komórkowego i ukrytych elementów performatywnych w przestrzeni publicznej.  


Kaldor mieszka w Amsterdamie, a pracuje na całym świecie. Jej prace były prezentowane w teatrach, na festiwalach i galeriach sztuk wizualnych w ponad 30 krajach Europy, obu Ameryk, Azji i Afryki Północnej.

Urodziła się w Budapeszcie i jako dziecko wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkała przez dziesięć lat, zanim wróciła do Europy. Studiowała literaturę angielską i dramat na Columbia University w Nowym Jorku i University College London, oraz w amsterdamskiej szkole teatralnej DasArts.

W ostatnich latach prowadziła zajęcia, wykłady i kursy mistrzowskie w szkołach artystycznych w Holandii, Belgii, Norwegii, Niemczech i Danii, w tym w szkole DAS Theatre (program magisterski sztuk teatralnych Wyższej Szkoły Sztuki w Amsterdamie), uchodzącą za jedną z ciekawszych placówek tego rodzaju w Europie. Prowadziła również warsztaty w ramach takich wydarzeń jak Międzynarodowe Forum na Berliner Festspiele czy Shanghai Biennale. Od 2017 roku jest artystycznym pracownikiem naukowym na stypendium badawczym w Norweskiej Akademii Teatralnej, gdzie pracuje nad wieloletnim artystycznym projektem badawczym The Many and the Form, dotyczącym nowych praktyk estetycznych i społecznych we współczesnych przedstawieniach. Obecnie wraz z Joe Kelleherem z Roehampton University współredaguje książkę Theatres of Powerlessness, która ukaże się nakładem wydawnictwa Bloomsbury/Methuen w 2022 roku.


PRAKTYCZNE INFORMACJE 

TERMINY SPOTKAŃ: 9, 11, 14 grudnia 2020
MIEJSCE: platforma ZOOM


Do nadsyłania zgłoszeń zapraszamy artystów i studentów o różnych profilach działalności (dramatopisarzy, reżyserów teatralnych, artystów wizualnych, aktorów, dramaturgów itp.), chętnych do eksperymentowania, zabawy, pójścia w nieznane. 

Do udziału w sesji potrzebny będzie laptop (lub komputer stacjonarny) i telefon komórkowy, z zainstalowaną aplikacją Zoom na obydwu urządzeniach (a przynajmniej na laptopie).

Na podstawie nadesłanych aplikacji zostanie wybrana do 3. grudnia grupa uczestników, którzy wezmą aktywny udział w pracowni oraz grupa osób, która będzie mogła obserwować cały proces.


Uczestnicy nie ponoszą finansowych kosztów udziału.

Spotkania będą prowadzone w języku angielskim (płynna znajomość języka nie jest wymagana, lecz umiejętność komunikacji z innymi artystami w języku angielskim jest niezbędna).

Sesje będą rejestrowane i mogą zakończyć się publiczną prezentacją wybranych fragmentów nagrań.


Termin nadsyłania zgłoszeń: czwartek, 26. listopada 2020 
Formularz aplikacji tutaj


ORGANIZATORZY:

STUDIO teatrgaleria, www.teatrstudio.pl

Interdyscyplinarne Centrum Kultury Onassis Stegi (Ateny), www.onassis.org

KOORDYNACJA:
Anna Lewanowicz - Inicjacja i szefowa projektu  (STUDIO teatrgaleria)
Christina Liata (Onassis Stegi)

[/zwin]


OPEN STUDIO_Gosia Wdowik
TAM, GDZIE CIEBIE NIE MA

Open call do 16 listopada 2020
Realizacja do końca listopada 2020

[zwin]

To jest zaproszenie do rozmowy o tęsknocie. 
To jest zaproszenie dla rozdzielonych od siebie, którzy  za sobą tęsknią. 

Ostatnie wydarzenia zmieniły sposób, w jaki myślimy o ciele. 

To ciało zostaje poddane kwarantannie; ciało jest w niebezpieczeństwie; ciało jest zagrożeniem. Jednak to też za ciałem często najbardziej tęsknimy.  

Tęskniący jest zawieszony pomiędzy doświadczeniem braku, a poczuciem więzi.

Często ten brak za pomocą technologii próbujemy wypełnić: tworzyć poczucie obecności kogoś, z kim fizycznie nie możemy się spotkać.W ramach “Tam, gdzie ciebie nie ma” chciałabym zorganizować spotkanie pomiędzy tymi , którzy za sobą tęsknią. Tymi, którzy są rozdzieleni i od dawna nie mogą się ze sobą fizycznie spotkać a chcieliby to zrobić za pomocą technologii pozwalającej uczestnikowi wypożyczyć ciało, który zamiast niego/niej będzie uczestniczyć w spotkaniu z drugą osobą. Spotkanie będzie punktem wyjścia do zastanowienia się czy i jak zmieniło się nasze postrzeganie obecności? Czy bliskość i intymność osiągana przy pomocy technologii ma swoje limity? Do projektu “Tam, gdzie ciebie nie ma” zapraszamy pary, z których jedna osoba mieszka w Warszawie. Pary powinny posiadać łącze internetowe o dobrej przepustowości, być gotowe na proste działania performatywne i zgodzić się na rejestrację swojego spotkania oraz późniejszą publiczną prezentację tego nagrania lub jego fragmentów. 

Prosimy o przesłanie kilku zdań o sobie, oraz o osobie, której tęsknota dotyczy na maila workshop@teatrstudio.pl do dnia 16 listopada 2020 roku. 

Z wybranymi parami skontaktujemy się do 19 listopada. 
Spotkania odbędą się do końca listopada 2020 roku, a publiczna prezentacja nagrania na początku 2021 roku.
Do wzięcia udziału w projekcie będzie konieczne podpisanie przez obie osoby zgody na wykorzystanie wizerunku. [/zwin]


ZAKOŃCZONE

WOJTEK ZIEMILSKI 

Uwolnić rzeczywistość. 
Laboratorium Spektaklu Dokumentalnego Online

2, 5, 9, 12, 16, 19 listopada 2020
 (nabór zakończony)

[zwin]PRACOWNIA

Ten projekt ogniskuje się na zagadnieniach tekstu i obecności. Pomyśl: online. Teraz pomyśl: tekst performatywny, pismo odręczne, pisanie na klawiaturze, pisanie wspólne, przepisywanie, autouzupełnianie, czytanie na głos, granie, dyktowanie, konwersja tekstu na mowę, albo mowy na tekst, gry formalne, poezja wizualna, zabawki, zabawki, zabawki! Jak tekst może przyczynić się do przełożenia rzeczywistości na sztukę? Jak bycie na żywo w sieci zmienia tekst? Jaką rolę może odgrywać tekst w żywym spektaklu, który wydarza się online? Czym jest pisanie? Czym jest czytanie? Jakie są performatywne możliwości tekstu?

Eksploruję dokumentalne formy spektaklu internetowego - i chcę poszerzyć działania o innych ludzi.

Przez trzy tygodnie będziemy eksplorować możliwości stworzenia spektakli online. Będziemy korzystać z Zooma, Google Drive i kilku innych prostych narzędzi internetowych, żeby pracować na osobistych, biograficznych i innych dokumentalnych materiałach w radykalne sposoby. To nie będą lekcje. Będą to sesje laboratoryjne. Szukam uczestników z doświadczeniem we współczesnych formach performatywnych. Doświadczenie w performansie online mile widziane!

Uczestnicy proszeni są o przyniesienie krótkich tekstów „dokumentalnych”, na których będą pracować i dzielić się nimi z innymi. Mogą To być dokumenty, fragmenty artykułów, inne publikacje czy dzienniki, pod warunkiem, że dla uczestnika są one „dokumentalne”. 


WOJTEK ZIEMILSKI 

Reżyser teatralny, artysta wizualny. Pracuje na pograniczu sztuk, czerpiąc z różnorodności sztuk performatywnych. Jego prace były prezentowane na całym świecie podczas takich wydarzeń jak Ruhrtriennale, Praskie Quadriennale czy Boska Komedia. Jeden z jego ostatnich spektakli, Jeden Gest, zdobył między innymi nagrodę główną na festiwalu Zürich Theater Spektakel i jedną z głównych nagród na drezdeńskim festiwalu Fast Forward.

Ziemilski rozszerza ideę spektaklu dokumentalnego. Jego prace często kwestionują status widza i możliwość działania. Korzystając z takich narzędzi jak Devising, Real Time Composition oraz odniesienia do świata sztuk wizualnych i rozmaitych mediów, tworzy światy łączące doświadczenie estetyczne z poszukiwaniem intelektualnym. Jest wykładowcą na Akademii Teatralnej w Warszawie i Uniwersytecie Warszawskim, prowadzi warsztaty i wykłada na całym świecie, m. in. na DAMU w Pradze, UNIRIO w Rio de Janeiro.

https://ziemilski.com/


PRAKTYCZNE INFORMACJE 
TERMIN: 2, 5, 9, 12, 16, 19 listopada 2020, 13:00-15:00

MIEJSCE: platforma ZOOM

Zapraszamy reżyserów, aktorów, performerów, dramaturgów oraz innych artystów pracujących z tekstem w sztukach performatywnych.

Z wybranymi uczestnikami skontaktujemy się do 29. października 2020. 
Uczestnicy nie ponoszą finansowych kosztów udziału.
Spotkania będą prowadzone w języku angielskim (płynna znajomość języka nie jest wymagana, lecz umiejętność komunikacji z innymi artystami w języku angielskim jest niezbędna).
Sesje będą rejestrowane i mogą zakończyć się publiczną prezentacją wybranych fragmentów nagrań.

Termin nadsyłania zgłoszeń: poniedziałek, 26. października 2020 (nabór zakończony)


ORGANIZATORZY:
STUDIO teatrgaleria, www.teatrstudio.pl
Interdyscyplinarne Centrum Kultury Onassis Stegi (Ateny), www.onassis.org

KOORDYNACJA:
Anna Lewanowicz - Inicjacja i szefowa projektu  (STUDIO teatrgaleria)
Christina Liata (Onassis Stegi)[/zwin]



NABÓR DO MIĘDZYNARODOWEJ PRACOWNI ONLINE

TOSHIKI OKADA/chelfitsch (Japonia)
Jak działa wyobraźnia

[zwin]

5, 8, 12, 15 października 2020
Termin zgłoszeń: 20. września 2020 (nabór zakończony)

PRACOWNIA

“Tworząc spektakle, zawsze najbardziej koncentruję się na wyobraźni. Dlaczego? Po pierwsze, sądzę, że publiczność widzi wyobraźnię aktorów. Doświadczyć teatru to znaczy utożsamić się z wyobraźnią aktorów. To prawie to samo, przynajmniej dla mnie. Po drugie, wykorzystuję wyobraźnię tak jak choreograf. W tym względzie bardzo ufam choreografom. Wiem, że wyobraźnia bardzo często cudownie komponuje szalony ruch, do którego nie doszlibyśmy na drodze teoretycznej. Zawsze proszę aktorów, żeby mieli w wyobraźni tyle ciekawych pomysłów, ile się tylko da, i żeby je rozwijali. I proszę ich, żeby pozwolili swojej wyobraźni kierować swoim ruchem na scenie.
Chciałbym podzielić się tymi pomysłami i tym sposobem myślenia. Na początek będziemy obserwować, jak oddziałuje na was wasza wyobraźnia i jak kieruje waszym ciałem. A na koniec spróbujemy zbudować fikcyjne wyobrażenia – np. na podstawie otrzymanych kwestii do wypowiedzenia, kiedy spróbujecie tak rozwinąć te wyobrażenia, żeby ruch stał się ciekawszy.”

TOSHIKI OKADA

Toshiki Okada jest nowatorem w zakresie formy i kluczową postacią współczesnego teatru japońskiego, jak też jednym z najbardziej docenianych współcześnie twórców teatralnych na świecie.
Urodził się w Jokohamie w 1973 roku. Jest dramatopisarzem, reżyserem i autorem powieści. W 1997 roku założył zespół teatralny chelfitsch. Od tego czasu pisze i reżyseruje wszystkie przedstawienia zespołu, posługując się charakterystyczną metodologią tworzenia sztuk teatralnych. Słynie ze stosowania hiper-potocznej japońszczyzny i unikalnej choreografii.
Zespół chelfitsch zadebiutował za granicą w 2007 roku sztuką „Five Days in March”  i od tego czasu zaprezentował swoje spektakle w ponad 70 miastach na całym świecie.

To właśnie w tym spektaklu zespół Okady zaczął eksperymentować z zestawianiem tekstu z hałaśliwą choreografią wywodząca się z manieryzmów codzienności. Zespół wciąż rozwija swoją wyjątkową metodologię, oscylującą wokół relacji między mową a ciałem. Przedstawienia Okady powstają na bazie specyficznej metodologii prób i błędów, która prowadzi do zaskakującej, ale i ekscytującej ekspresyjności, wywołując często humorystyczny efekt. Jego prace znane są też z rozmywana granic między teatrem a tańcem.
Znakiem szczególnym dzieł Okady jest jego wnikliwość w podejściu do czasu. Bada co to znaczy być „tu i teraz” i jak odpowiednio wyartykułować to w teatrze. W jego teatrze przeszłość, teraźniejszość i przyszłość wzajemnie się przeplatają.
Toshiki Okada należy do nowego pokolenia japońskich reżyserów, którzy w swej pracy głównie poruszają temat współczesnego społeczeństwa Japonii, z jego błędami i mankamentami.
Od 2016 roku twórca pracował przez trzy kolejne sezony jako reżyser współtworząc repertuar monachijskiego Kammerspiele, jednego z czołowych teatrów w Niemczech.
Obecnie reżyser rozwija cykl prac tworzonych nowatorską techniką "wideo teatru”.
https://chelfitsch.net/en/


Sara Jansen  w artykule  „In What Time Do We Live? Time and Distance in The Work of Toshiki Okada” (W jakim czasie żyjemy? Czas i dystans w twórczości Toshikiego Okady), opublikowanym w The Theatre Times pisze:
Twórca skutecznie rozchwiewa słowa i gesty oraz uwypukla przyruchy, tiki i niezręczne pozycje ciała, które zwykliśmy wykonywać w czasie mówienia. Bada granicę, za którą normalne wzorce mowy i gestów stają się dziwne. Okada nie wymaga od aktorów dzielenia „świadomości” czy skupienia pomiędzy wypowiadane kwestie a ruchy. Zamiast tego prosi ich, by skupili się na obrazie lub idei, która, jak twierdzi, poprzedza słowa i gesty. (…)
Cielesność (w sztukach Okady) jest niezręczna, ale ma swoją autentyczność. Występujące w niej ruchy nawiązują do codziennych czynności i są związane z indywidualnym charakterem wykonawcy. Przez zaburzenie synchronizacji mowy i gestu Okada podkreśla oba aspekty komunikacji i zwraca uwagę na ich nierozerwalny związek, jak również na władzę, jaką język ma nad ciałem.

Według Okady takie podejście przede wszystkim odzwierciedla rzeczywistość. Twierdzi, że na co dzień jesteśmy niezbyt elokwentni, a nasze słowa i gesty rzadko są do siebie nawzajem dopasowane. odpowiadają sobie wzajemnie w sposób bezpośredni. Co więcej, i w jednych i w drugich czuje się jakiś nadmiar. Słowa płyną niepowstrzymanym potokiem, a zdania są bezkształtne lub niedokończone. Natomiast gesty są przesadzone, nieproporcjonalne i nietrafione. Ta rozbieżność tworzy osobliwy, humorystyczny efekt, oraz nadaje sztuce atrakcyjnego, fascynującego rytmu.

[/zwin]


PRAKTYCZNE INFORMACJE
TERMIN: 5, 8, 12, 15 października 2020, 14:00 - 16:00
MIEJSCE: platforma ZOOM

Zapraszamy aktorów, performerów oraz innych artystów
Spośród nadesłanych aplikacji zostanie wybrana grupa uczestników, którzy wezmą aktywny udział w pracowni oraz grupa osób, która będzie mogła obserwować cały proces. Prosimy o wskazanie w aplikacji preferowanego sposobu udziału.
Z wybranymi uczestnikami skontaktujemy się do 25. września 2020.
Uczestnicy nie ponoszą finansowych kosztów udziału.
Spotkania będą prowadzone w języku angielskim (płynna znajomość języka nie jest wymagana, lecz umiejętność komunikacji z innymi artystami w języku angielskim jest niezbędna).
Sesje będą rejestrowane i zakończą się publiczną prezentacją wybranych fragmentów nagrań.

Termin nadsyłania zgłoszeń: niedziela, 20. września 2020
(nabór zakończony)


ORGANIZATORZY:
STUDIO teatrgaleria, www.teatrstudio.pl
Interdyscyplinarne Centrum Kultury Onassis Stegi (Ateny), www.onassis.org

KOORDYNACJA:
Anna Lewanowicz - Inicjacja i szefowa projektu  (STUDIO teatrgaleria)
Christina Liata (Onassis Stegi)




ZAKOŃCZONY:
NABÓR DO MIĘDZYNARODOWEJ PRACOWNI ONLINE

MEDEA ELECTRONIQUE

Transformując archiwum: improwizacja poprzez media/Medea
Improwizowane archiwum/archiwizacja improwizacji

22-25 września 2020
Termin zgłoszeń: 8 września 2020


[zwin]

STUDIO teatrgaleria otworzyło wirtualne pracownie, do których zaprosiliśmy nie tylko polskich artystów, ale także wybitnych międzynarodowych twórców, których dorobek ustanowił filary nowoczesnej myśli teatralnej. Jako pierwsi rozpoczęli z nami współpracę: Rabih Mroué (Liban), Rimini Protokoll (Niemcy), Toshiki Okada/chelfitsch (Japonia).

Pracownie funkcjonują w ramach nowych działań STUDIO.  W czasie ograniczeń związanych z pandemią chcemy inwestować w rozwój języka teatru, szukać alternatywnych form komunikacji z widzem. Naszą teatrgalerię zmieniamy w symboliczną przestrzeń wirtualnych pracowni artystów wierząc, że w ten sposób realizujemy intencje tych, którzy kiedyś nadali nazwę „Studio” teatrowi im. Witkacego. 


PRACOWNIA_MEDEA ELECTRONIQUE

Założeniem pracowni jest wspólna eksploracja artystycznych, teoretycznych i metodologicznych kontekstów usytuowanych na styku sztuki nowych mediów i archiwum artystycznego. Praca skupi się  w szczególności nad sposobami przełożenia istniejącego materiału archiwalnego na format nowych mediów. Będzie się to działo poprzez:
- Nakreślenie pytań badawczych: Czy archiwum artystyczne może być polisensoryczne i otwarte na uczestników? Czy użytkownik cyfrowego archiwum może być zarazem jego opiekunem?
- Zgłębianie dobrych praktyk archiwistycznych na przykładach archiwów tworzonych przez artystów, kolektywy oraz instytucje (case studies).
- Wprowadzenie pojęcia “commons” (“uwspólnione”) oraz ujęcie archiwum jako platformy pozwalającej na redystrybucję tego, co wartościowe.
- Badanie potencjału improwizowania i performowania na bazie archiwum na potrzeby artystycznych interwencji

Prowadzący pracownię pragną podjąć z uczestnikami współpracę opartą na wymianie dobrych praktyk i na artystyczno-teoretycznym dialogu. Uczestnicy zostaną zaproszeni do stworzenia nowych prac, których punktem wyjścia będzie archiwum udostępnione przez Medea Electronique, bądź inne archiwum, dowolnie przez siebie wybrane. Eksperyment artystyczny posłuży jako metoda pozwalająca na rozpoznanie potencjału procesów i interwencji, szukając w nich zarazem oryginalności i innowacyjności. Tym sposobem testowana będzie również ich wartość oraz użyteczność dla innych społeczności poza artystycznymi czy akademickimi.

TERMIN: 22-25 WRZEŚNIA 2020, 14:00 – 17:00
MIEJSCE: PLATFORMA ZOOM



UCZESTNICY

Zapraszamy do pracowni artystów, muzyków, kompozytorów, performerów, filozofów, antropologów, archiwistów, badaczy, artystów wideo, designerów, tancerzy oraz każdego, kto projektuje, tworzy lub używa w swojej pracy w innowacyjny sposób nowych, bądź istniejących interfejsów oraz performerów, których interesuje praca z nowym dla siebie interfejsem lub proces stawania się nim. 

Medea Electronique będąc eklektycznym kolektywem artystycznym, jest zainteresowana osobami reprezentującymi różne kultury i dziedziny artystyczne.  W związku z tematyką warsztatu, kolektyw chciałby współpracować z artystami i badaczami, których ekscytuje możliwość wspólnego tworzenia, pracy w duchu improwizacji oraz samo zagadnienie ożywiania archiwaliów. Zaproszenie kierujemy nie tylko do artystów obeznanych w nowych mediach i własnych dyscyplinach, ale również do osób zawodowo związanych z archiwami, zainteresowanych szukaniem nowych dróg i metodologii dotyczących archiwum jako takiego.

Spośród nadesłanych aplikacji zostanie wybrana grupa uczestników, którzy wezmą aktywny udział w pracowni oraz grupa osób, która będzie mogła obserwować cały proces. Prosimy o wskazanie w aplikacji preferowanego sposobu udziału.

Z wybranymi uczestnikami skontaktujemy się do 14 września 2020.

Uczestnicy nie ponoszą finansowych kosztów udziału.

Spotkania będą prowadzone w języku angielskim (płynna znajomość języka nie jest wymagana, lecz umiejętność komunikacji z innymi artystami w języku angielskim jest niezbędna).

Sesje będą rejestrowane i zakończą się publiczną prezentacją wybranych fragmentów nagrań.

Termin nadsyłania zgłoszeń: poniedziałek, 8 września 2020

ZGŁOSZENIA


O PRACOWNI

Kolektyw Medea Electronique pragnie podjąć z uczestnikami współpracę opartą na wymianie dobrych praktyk i na artystyczno-teoretycznym dialogu. Sesje dotyczyć będą zarówno zagadnień teoretycznych, jak i praktycznych. Członkowie Medea Electronique czuwać będą nad przebiegiem i ogólnym kierunkiem współpracy odbywającej się w ramach pracowni. Podczas gdy będą dzielić się swoją wiedzą i różnorodnymi umiejętnościami z dziedziny nowych mediów z uczestnikami, zależy im na równorzędnej i partnerskiej relacji z uczestnikami. Innymi słowy, PRACOWNIA nie jest pomyślana jako szkoła ani warsztat z produkcji nowych mediów prowadzonymi przez kolektyw, ale jako spotkanie i wymiana pomiędzy doświadczonymi w swoich dziedzinach uczestnikami. Kolektyw odrzuca zasadę jednokierunkowej komunikacji, jak i model mistrz-uczeń. Zależy im na rzeczywistej zbiorowej wymianie i równym zaangażowaniu wszystkich osób biorących udział. W założeniu uczestnicy stworzą serię prezentacji na konkretne tematy, przy wsparciu kolektywu.  

Pracownię otworzy prezentacja podejmująca temat ARCHIWUM i związane z nim polityczne, filozoficzne i antropologiczne ujęcia, które następnie poszerzone zostaną o sztukę dźwięku, interakcję, interfejs, meta-tagowanie, doświadczenie użytkownika, i tym podobne. Przedmiotem prezentacji będzie także archiwum Medea Electronique, tworzone od 2009 r. w trakcie Koumaria Residency: kolektyw zgromadził materiał (audio, wideo, fotografia, tekst, zdjęcia) z 11 swoich dotychczasowych pobytów, dedykowanych rozwojowi sztuce nowych mediów. Z jednej strony pozwala ono na prześledzenie rozwoju artystycznego grupy i historii rezydencji, z drugiej zaś nieodłącznie opowiada o wsi Sellasia (która znajduje się ok. 10 km na północ od Sparty), gdzie ulokowana jest Koumaria. Wraz z dokumentacją poznajemy więc odkrywane przez lata narracje, historie i miejsca dotyczące Sellasii.

Manolis Manousakis, Angeliki Poulou i Eric Lewis będą pełnić przewodnią rolę w tej transdyscyplinarnej pracowni, a podczas każdej sesji inny członek Medea Electronique przedstawi krótką prezentację / interwencję na temat wspomnianych zagadnień.

● Manolis Manousakis - artysta sound artu, kompozytor
● Angeliki Poulou - kuratorka, dramaturżka
● Prof. Eric Lewis -  filozof, McGill University (Montreal)

ROZMÓWCY:
● Yianni Lolis - designer, art director
● Vicky Bisbiki - technologie kreatywne, sztuki wizualne
● Evi Nakou - muzyk, kuratorka




ORGANIZATORZY:
STUDIO teatrgaleria, www.teatrstudio.pl
Interdyscyplinarne Centrum Kultury Onassis Stegi (Ateny), www.onassis.org

KOORDYNACJA:
Anna Lewanowicz - inicjacja i szefowa projektu (STUDIO teatrgaleria)
Christina Liata (Onassis Stegi)

[/zwin]


➔ PRACOWNIE

Rabih Mroue

[zwin] 

Jeden z ciekawszych i ważniejszych współczesnych twórców, który proponuje nowy, wyjątkowy język teatralny. Reżyser, artysta wizualny,  aktor i dramatopisarz. Urodził się w Bejrucie, obecnie mieszka w Berlinie. Zafascynowany przenikaniem się fikcji i realności, w swojej praktyce artystycznej - wywodzącej się z teatru - swobodnie sięga do rozmaitych dyscyplin, poruszając się pomiędzy sceną, performatywnymi wykładami i sztukami wizualnymi. Jego prace często bazują na napięciu pomiędzy fizyczną obecnością ciała na żywo na scenie, a obrazami, które zastępują to ciało. Jak Mroue sam to ujmuje – jego artystyczną ambicją jest zdesakralizowanie obrazu, zamiast produkowania kolejnych. A kluczowym składnikiem tego procesu jest badanie w jaki sposób narracja – poprzez selekcję i retorykę – służy jako narzędzie do metamorfozy i rzucania innego światła na rzeczywistość. Specyficzne dla pracy tego artysty jest opowiadanie o polityce poprzez osobiste historie. Mroue w swoich realizacjach często nawiązuje do sytuacji politycznej w Libanie. A nadrzędne kwestie, które go interesują i są obecne w jego twórczości to reprezentacja, potęga obrazów i subiektywna natura historii. Teatr stanowi dla Mroué środek do prezentowania roboczych koncepcji i wątpliwości dotyczących kondycji ludzkiej.  
Jest współzałożycielem Beirut Art Center, współwydawcą TDR: The Drama Review (Nowy Jork) oraz stałym reżyserem w niemieckim teatrze Münchner Kammerspiele.
Prace Rabiha Mroue są prezentowane na całym świecie, zarówno w teatrach, na festiwalach, jak i w galeriach sztuki współczesnej, m.in. w Tate Modern w Londynie, w MOMA w Nowym Jorku, na DOCUMENTA 13 w Kassel, w Centre Pompidou w Paryżu. W 2016 roku teatr Hebbel am Ufer w Berlinie zorganizowało poświęcony mu festiwal: retrospektywę prac stworzonych wspólnie z Liną Majdalanie.
Jego spektakle były kilkukrotnie prezentowane w Polsce, począwszy od Krakowskich Reminiscencji Teatralnych w 2013 r. i Biennale Sztuki Mediów WRO, na którym zdobył główną nagrodę ex aequo.  

“My Body-Image”
Spotkania w ramach pracowni skupią się na ludzkim ciele podczas obecnego uwięzienia. Jakie są cechy tego ciała, które z jednej strony jest odizolowane  z myślą o ochronie przed innymi i pozostaniu w zdrowiu, a z drugiej strony wciąż jest obecne jako „żywy” wizerunek na kanałach społecznościowych, żeby spotykać się z innymi i podtrzymywać nasze międzyludzkie relacje?
Jaki rodzaj ciała jest nam potrzebny dzisiaj, żebyśmy mogli spotkać się ze światem? Jakie przygotowania powinniśmy poczynić? Jakie środki zapobiegawcze zastosować?
Już sam fakt, że te spotkania odbędą się w wirtualnym świecie internetu obejmującego cały świat, a każdy uczestnik i uczestniczka będzie w swojej prywatnej przestrzeni, stanowi sam w sobie dobry materiał do wspólnej pracy, do refleksji nad tym fenomenem i przepracowania go, a jednocześnie do rozważania alternatywnych koncepcji i rozwiązań dla dzisiejszych praktyk teatralnych.

Współorganizator: Onassis Stegi (Ateny) www.onassis.org


 [/zwin]


Łukasz Twarkowski

[zwin]



W ramach swojej pracowni w STUDIO teatrgalerii Łukasz Twarkowski pracuje na scenie Malarnia nad imersyjną instalacją, która jest symulatorem rave’u. Dedykowany set muzyczny nagrywa specjalnie na tę okazję VTSS, jedna z najważniejszych postaci europejskiej undergroundowej sceny klubowej, architekturę zdarzenia wraz z oprawą wizualną projektuje Łukasz Twarkowski, we współpracy z Jakubem Lechem. Symulator został zaprojektowany w taki sposób, aby doświadczenie widza było jak najbardziej osobiste – jeden widz wchodzi do symulatora zbudowanego na scenie i ma go dyspozycji na wyłączność na ok. 45 minut.

"Pojęcie stanu wyjątkowego, jak pisze Giorgio Agamben, jest od stuleci zagadnieniem które nie wypracowało swojej teorii. Wedle maksymy necessitas legem non habet (konieczność nie zna prawa), uważa się że stan konieczności (będący fundamentem wyjątku) nie może mieć formy prawnej. Nazwa instalacji, będącej rave symulatorem nawiązuje do tego terminu w znaczeniu politycznym, ale również odnosi się do szczególnego stanu w jaki wprowadza się człowiek podczas długiego rytmicznego tańca. W czasie pandemii Covid-19, przez ostanie miesiące przeżywaliśmy wszyscy wyjątkowy rodzaj odosobnienia. Narzucane przez rządy obostrzenia doprowadziły do izolacji, wyjątkowo mocno odczuwalnej w sferze sztuk performatywnych oraz na scenie muzyki elektronicznej.
W momencie kiedy większość działań artystycznych przeniosła się do sieci postanowiłem stworzyć rodzaj imersyjnego doświadczenia, zaprojektowanego dla możliwości doznania rave’u w samotności, pomimo szalejącego wirusa. Czy wyżej wspomniany stan wyjątkowy jest możliwy do uzyskania w sterylnych warunkach, które mogłyby stać się jedynym sposobem zaspokojenia naszych potrzeb w dystopijnym scenariuszu postepandemicznym? Ostatnie tygodnie uświadomiły wielu z nas jak szybko nasze ciała domagają się konkretnych bodźców, jak bardzo połączenia światłowodowe nie są w stanie zastąpić dotyku. Czy symulator rave’u mógłby stać się pomocą w podtrzymaniu tych funkcji życiowych? Odpowiedzią na cykliczną konieczność eksponowania naszych ciał na rytmiczne dźwięki niskich częstotliwości." Łukasz Twarkowski

W instalacji wykorzystane są światła stroboskopowe, dym oraz dźwięk o wysokim natężeniu. [/zwin]


Rimini Protokoll

[zwin] Rimini Protokoll - to najbardziej znany niemiecki kolektyw, który w tym roku świętuje 20-lecie swojego istnienia. Jego założyciele to Helgard Haug, Stefan Kaegi,  Daniel Wetzel. Sednem ich pracy jest idea ciągłego rozwoju narzędzi teatralnych, które pozwalają ukazywać rzeczywistość z nietypowej perspektywy. Tworzą  interwencje, instalacje performatywne i słuchowiska. Realizują dokumentalne spektakle z udziałem zwyczajnych ludzi, którzy współtworzą scenariusz spektaklu i sami występują na scenie, opowiadając o swych życiowych doświadczeniach. Rimini Protokoll tłumaczy przestrzenie i porządki społeczne na formaty teatralne. Wiele ich prac charakteryzuje się interaktywnością i wykorzystaniem technologii.
“Najwyższy czas, żeby po trzech tysiącach lat teatr, w którym jedni ludzie chcą zachwycić innych, robiąc rozmaite rzeczy, zaczął pokazywać rzeczy interesujące, a nie popisy kunsztu. Żeby zajął się procesami, które mają istotny wpływ dla naszego społeczeństwa.” Rimini Protokoll
Kolektyw od wielu lat jest obecny na festiwalach i w teatrach na całym świecie ze swoimi projektami; w Polsce  m.in. na festiwalach Malta, Krakowskie Reminiscencje Teatralne, w Nowym Teatrze w Warszawie.
Wielokrotnie nagradzany, otrzymał m.in. Europejską Nagrodę Teatralną, Srebrnego Lwa na Biennale w Wenecji.

“Gdybym był/a tam, gdzie ty” to pracownia online z Danielem Wetzlem.

Celem pracowni jest wykorzystanie w eksperymentach performatywnych bieżącej sytuacji zaistniałej danego, konkretnego dnia.
W tworzonym od kilku miesięcy projekcie kolektyw pracuje nad formatem konferencji, w której prelegentów zastąpią osoby z widowni, postępując według wskazówek mówców dotyczących przeprowadzenia prezentacji w ich imieniu. Punktem wyjścia dla spotkań w pracowni jest zainteresowanie różnymi punktami widzenia i perspektywami biograficznymi, które znalazły swoje odzwierciedlenie w ponad stu projektach kolektywu.
Jakiekolwiek okażą się przepisy, do których przyjdzie nam stosować się w maju – z pewnością pozostawanie w domu, jak i ograniczanie kontaktu z ludźmi spoza kręgu naszych najbliższych będą wśród nich. Stąd nasza chęć eksperymentowania z rozmawianiem i reprezentowaniem osób znajdujących się od nas najdalej – w każdym tego słowa znaczeniu. Gdybyś miał/a opuścić swoją bańkę i nawiązać kontakt z kimś żyjącym w innym miejscu globu – kogo wybrałbyś/wybrałabyś do rozmowy? Pszczelarza z Nigerii? Pielęgniarkę z oddziału ratunkowego w Los Angeles? Nauczyciela duchowego z Kerali, a może tancerkę baletu w Kazachstanie? I dlaczego właśnie tę osobę? Aktualnie i to w globalnej skali jesteśmy zanurzeni w swoich własnych bańkach w jeszcze większym stopniu niż zwykle. Pracownia ma na celu badanie potencjału performatywnego parlamentu takich oddzielnych baniek. Jakie środki wykorzystasz reprezentując wybraną osobę i swoje doświadczenie z tego spotkania? Stwórzmy własną, performatywną wersję globu i naszej nowej teraźniejszości. Wykorzystajmy fundamentalny potencjał teatru i spektaklu: współdzielenie przestrzeni i czasu, dające pole do refleksji i porządkujące nasze doświadczenia.

[/zwin]


Michał Korchowiec


[zwin]Artysta wizualny i scenograf, Michał Korchowiec pracuje w swoim Studio równolegle nad kilkoma projektami, między innymi nad oryginalną formą zdjęć filmowych kręconych telefonem na dużym zbliżeniu i własną techniką montażu.  Interesuje go sam fakt powołania symbolicznej pracowni w STUDIO teatrgalerii, jako temat szeregu performatywnych działań,  między innymi:

- zasadzenie drzewa na dachu mieszkania, które artytsta wynajmuje w Warszawie;
- czytanie „Propagandy” E. Bernaysa, książki o manipulacji i zarządzaniu stadem, w której wiedza o człowieku zdobyta przez Freuda zwraca się przeciwko mniejszościom;
- montaż filmu dokumentalnego o niewidzialnej władzy z materiałów, które zebrał w ramach podróży po świecie i różnych jego strefach wykluczenia. Fragmenty filmu zostaną pokazane w studio_online.

„Dzisiaj otwieram pracownię, absolutnie się tym jaram, wczoraj posadziłem drzewo, jutro może uda się posadzić las…"
Po projekcji spotkanie z artystami prowadzi Krzysztof Kwiatkowski.



Zobacz Work in progress z pracowni Michała Korchowca, pracującego nad swoim nowym filmem dokumentalnym. 

#1


#2


#3

 [/zwin]


Szymon Komasa

[zwin]

W swoim studio Szymon Komasa pracuje nad nową formą recitalu podyktowaną wydarzeniami ostatnich miesięcy. Pierwszym krokiem jest nadanie jej przebiegu dramaturgicznego. Artysta podzielił wieczór na cztery części: katastrofę, upadek, pogodzenie oraz nowe życie, zapraszając widzów do rytualnego doświadczenia: przejścia ze świata przed do świata po pandemii. Opowiedzą o tym wybrane przez niego utwory Bacha, Brahmsa, Rachmaninowa, Wagnera, Straussa, Karłowicza, Adamsa i Mykietyna. Do projektu Szymon Komasa zaprosił reżyserkę Natalię Korczakowską. Przy fortepianie: Marcin Kozieł; światło: Sasza Prowaliński; kostium: Marek Adamski; koncepcja video: Marek Adamski, Natalia Korczakowska, Krzysztof Iwański, Sasza Prowaliński, video: Krzysztof Iwański, narracja: Jacek Marczyński.

„Chcę wejść z widzami w nową drogę, którą już teraz wyznacza świat, podnosząc się po tragicznych przeżyciach ostatnich miesięcy” Szymon Komasa.

Po koncercie spotkanie z artystami: Duża Scena + streaming FB/YT prowadzi Jacek Marczyński

Koncert we współpracy z Instytutem Polskim w Wiedniu.

 [/zwin]


Bzymek & Amai

[zwin]

Artyści Zbigniew Bzymek, od 12 lat współpracujący z The Wooster Group i Andy Maillet (AMAI) spotkali się podczas spektaklu The Wooster Group „A Pink Chair” (In Place of a Fake Antique) inspirowanego twórczością i życiem Tadeusza Kantora. Wspólnie utworzyli w STUDIO swoją wirtualną pracownię, w której zaprezentowali cykl Ameryka/nie, udostępniony w mediach społecznościowych teatru. W ramach Open Studios zaprosili mieszkającą w Berlinie piosenkarkę i autorkę tekstów Mary Komasę do udziału w jednorazowym, fizycznym, interaktywnym koncercie eksperymentalnym, podczas którego Bzymek wyświetli serię pytań do publiczności. Komasa i Maillet ingerują w ten sondaż intymnymi piosenkami wybranymi ze względu na ich wewnętrzną emocjonalność i stworzonymi w przestrzeniach hermetycznie odizolowanych od społeczeństwa. Spektakl próbuje „otworzyć studio” na proces, który z natury jest głęboko osobisty i zamknięty, i pyta, co to znaczy „dzielić się" (sharing culture) w przestrzeni fizycznej informacjami osobistymi, tworząc w zamian tymczasową utopijną wspólnotę.

muzyka: Mary Komasa i Andy Maillet (Amai); videoart/ reżyseria: Zbigniew Bzymek; gość: Mary Komasa; kostiumy: Zosia Komasa; reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński

[/zwin]


Marcin Masecki

[zwin]

W kwietniowe i majowe niedziele w czasie pandemii, w samo południe, Marcin Masecki zapraszał widzów i słuchaczy do swojego domu na cykl autorskich interpretacji klasyki  i rozmów o niej   (“Złoty okres europejskiej muzyki klasycznej”), a następnie na podobną przygodę z jazzem (Cykl “Złoty okres amerykańskiego jazzu”). 28 czerwca zagra na żywo już nie z mieszkania, ale na Dużej Scenie STUDIO teatrgalerii z perkusistą Jerzym Rogiewiczem i kontrabasistą Piotrem Domagalskim, z którymi tworzy Trio Jazzowe Marcina Maseckiego. Zespół, który gra rzadko, ale brzmi jakby grał od zawsze, wykona autorskie utwory Maseckiego. Ten wyjątkowy koncert to symboliczne zamknięcie wirtualnej pracowni Marcina Maseckiego i zakończenie teatralnego sezonu. 

[/zwin]


➔ PARTNERZY





News