szukaj

Newsletter

Prześlij nam sugestię


szukaj

Galeria

 

GALERIA CZYNNA

wtorek – niedziela   12:30 – 20:30

Posłanki i senatorki II RP
09.12.2014 – 21.12.2014

Wystawa pod patronatem Wandy Nowickiej, poprzez zgromadzone dokumenty i archiwalne zdjęcia, pokazuje pracę parlamentarzystek II RP.  Posłanki i senatorki II RP zajmowały się głównie tematami związanymi z opieką społeczną, edukacją, prawami kobiet, dzieci i mniejszości narodowych.

Wystawa przygotowana przez Bibliotekę Sejmową i Archiwum Akt Nowych

--

Wystawa „Fotografie do dokumentów. Sereje. 1946” Vytautasa V. Stanionisa.
9 grudnia  18.30    wernisaż 

 Vytautas V. Stanionis  urodził się 27 października 1949 roku w Olicie. Fotografią zainteresował się w dzieciństwie, obserwując ojca przy pracy. W młodości największy wpływ miało na niego ożywienie fotografii, jakie miało miejsce na Litwie w latach 80. Pracował jako fotograf w fabryce i korespondent w różnych czasopismach. Był przewodniczącym Olickiego Oddziału Towarzystwa Fotograficznego. Od 1994 roku pracował jako wolny strzelec. W latach 1988-1990 aktywny działacz litewskiego Sąjūdisu; odznaczony Medalem Niepodległości Litwy. Od 1972 r. członek Litewskiego Związku Artystów Fotografików. Brał udział w różnych wystawach na Litwie i za granicą. Autor i redaktor publikacji o fotografii, kurator wystaw. W 1996 i 2000 r. przyznano mu nagrodę Samorządu Olity w dziedzinie kultury. W 2000 r. uzyskał stypendium Ministerstwa Kultury Republiki Litewskiej, a w latach 2003-2004 oraz 2005 – indywidualne stypendium państwowe dla twórców sztuki i kultury. Obecnie mieszka i pracuje w Olicie.

Współorganizatorem wystawy jest Ambasada Republiki Litewskiej w RP.
Katalog z wystawy Stanionisa “Zdjęcie do dokumentów” został wybrany na short listę the 2014 Paris Photo Photobooks Awards.

PARTNERZY WYSTAWY

 

  

 

                                                                                    


 

ARCHIWUM

15.10.2014  – 21.11.2014

“Zdjęcia zrobione przez dzieci w Strefie Gazy” 

Galeria Studio zaprezentuje fotografie wykonane w ramach autorskiego  projektu „LiTut” Sany El-Azzeh-Siekierskiej. Projekt powstał w 2007 roku, gdy autorka przy wsparciu Ambasady Państwa Palestyny wysłała pierwsze aparaty fotograficzne starając się, by dotarły do dzieci żyjących na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy. Aparaty rozdano dzieciom w wieku 7-14 lat i poproszono je o robienie zdjęć. Ich działanie nie było w żaden sposób ukierunkowane, miały sfotografować swoje życie. Dzieci i ich rodziny dostały informację, że zdjęcia trafią do Polski, gdzie zostaną pokazane na wystawie. W roku 2013 aparaty zostały ponownie wysłane do Strefy Gazy z transportem Polskiej Akcji Humanitarnej. Otrzymane zdjęcia  Sana -El- Azzech- Siekierska umieszcza na stronie internetowej. Zdjęcia stanowią unikalne świadectwo życia rodzin na terenach dotkniętych wojną. O ich wyjątkowości stanowi również fakt, że punkt widzenia dzieci jest odmienny od rejestrowanego przez dziennikarzy i reporterów. 

www.litut.org

Po wernisażu, o godzinie 18:30 zapraszamy na panel dyskusyjny pt. "Dzieci w obliczu konfliktu” 
oraz projekcję filmu „5 rozbitych kamer” 

Moderator panelu:
- Sebastian Wasilewski - TVN 24 

Paneliści:
- Roman Kurkiewicz - dziennikarz telewizyjny i radiowy, znany m.in. z programu „Dwie Prawdy w TVN 24”
- Aida Amer- autorka książki „Opowieści z drzewa oliwnego”
- Monika Korowajczyk - Sujkowska - Polska Akcja Humanitarna
- Dominik Wach - obserwator praw człowieka w Hebronie
- Dominika Blachnicka - Ciacek – socjolożka, Uniwersytet Londyński 

W trakcie wydarzeń Polska Akcja Humanitarna sprzedawać będzie pocztówki ze zdjęciami dzieci. Dochód ze sprzedaży zasili konto PAH dedykowane pomocy na terenie Strefy Gazy.

Pomagaj cywilom wojennym w Strefie Gazy wspólnie z Polska Akcją Humanitarną: 
Wpłać na BPH S.A. 91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 z dopiskiem „Strefa Gazy” 
Dowiedz się więcej o PAH na www.pah.org.pl

 

Projekt finansowany przez Miasto st. Warszawa
Organizatorzy Fundacja Odnawiania Znaczeń i Galeria Studio

 

 

ff – Strefa Tymczasowo Autonomiczna 3  / Temporary Autonomous Zone 3

wernisaż wystawy: 5 października, 17:00 
wystawa czynna do 16 listopada 2014 

Temporary Autonomous Zone /3 Strefa Tymczasowo Autonomiczna /3  to projekt międzynarodowego feministycznego kolektywu ƒƒ – trzeci z kolei odcinek przygotowany przez artystki z myślą o Warszawie. Dotychczasowe odbyły się w Wiedniu i w Berlinie. Tym razem projekt odbywa się w bloku wydarzeń w ciągu 24 intensywnych godzin, gromadzi ponad pięćdziesiąt artystek różnych dziedzin sztuki, a do działań zostaje włączona cała część Pałacu Kultury i Nauki, w której mieści się Teatr Studio im. Ignacego Stanisława Witkiewicza. 24-godzinny program performatywny obejmuje klatki schodowe, szatnię, dwie sale Galerii, Bar Studio, kontener, patio od strony Pl. Defilad, dużą scenę, małą scenę (Modelatornię), foyer, oraz inne zaułki teatru – na co dzień widzowi niedostępne. Temporary Autonomous Zone /3 przygotowana przez ƒƒ, w sposób przekorny odwołuje się do niegdyś głośnego manifestu Hakima Beya (T. A. Z. The Temporary Autonomous Zone, Ontological Anarchy, Poetic Terrorism), strategii anarchistycznych, karnawalistycznych, pirackich i subwersywnych.

Strefa Tymczasowo Autonomiczna /3 tworzy tymczasową wspólnotę, ale i karnawalizuje, odwraca porządki: w ciągu 24 godzin Galeria stanie się eksperymentalnym warsztatem krawieckim, duża scena zbiorową sypialnią i miejscem analizy snów, z kolei pokój bileterów – garderobą z kostiumami i wizażystkami dla aktorów i publiczności. Mała scena (Modelatornia) przyjmie rolę sali edukacyjnej z wykładami i warsztatami, a szatnia, schody i foyer staną się miejscem koncertów i przedstawień. Autonomia jest tu więc rozumiana szeroko, a role miejsc i osób (artysty, kuratora, reżysera, aktora) nieustannie odwracane i negocjowane. 24-godzinny „karnawał” rozpocznie się 4 października o godzinie 17:00 i zakończy 5 października także o godzinie 17:00. Jako jego zwieńczenie o godz. 17:00 w Galerii Studio obędzie się wernisaż wystawy grupy ƒƒ i zaproszonych gości, składającej się z artefaktów, instalacji i rekwizytów użytych w poprzedzających ją performensach, a także dokumentacji. 24-godzinny blok zdarzeń, jak i wystawa, nawiązują do historii teatru i centrum sztuki Studio, pomyślanego w latach 70. przez Józefa Szajnę jako jedno instytucjonalne ciało, łączące działalność teatru i galerii.

Szesnaście artystek z grupy ƒƒ pochodzi z różnych krajów (Niemcy, Grecja, Austria, Słowacja, Stany Zjednoczone, Dania, Holandia), a większość z nich mieszka w Berlinie. ƒƒ zaprosiła do współpracy innych uczestników, najczęściej reprezentujących inne dziedziny sztuki. Wśród ponad dwudziestu pokazywanych projektów, znajdą się m.in. interaktywna maszyna fotografująca Teatr zapisu Doroty Walentynowicz i Lisy Ruyter; instalacja dźwiękowo-kostiumowa i performens krawiecki Rostrum Katrin Plavcak, Ulriki Segerberg, Marzeny Nowak, Cullinan Richards; warsztat dla kobiet Ucieleśnione herstorie. Od pracy niewidzialnej do rebelii codzienności Ewy Majewskiej, Aleksandry Polisiewicz, Joanny Sokołowskiej i Aleksandry Jach; performens 970 EE PP Christiny Dimitriadis, Mathilde ter Heijne i Sylvii Schwarz na podstawie Oczyszczenia Sofii Oksanen; Bal przyszłości Mathilde Rosier, Antje Majewski, Delii Gonzalez, Alice Cohen, Janne Schäfer; projekt wspólnego nocnego czuwania i zbiorowego snu na dużej scenie w Outliers Janne Schäfer & Kristine Agergaard i Melissy Steckbauer; rozbudowany performens Zanim stałyśmy się dzikie Magdy Tothovej, Juliane Solmsdorf, Mireli Baciak, Aleksandry Bożek-Muszyńskiej, Paula Philippa Heinze badający zachowania i gesty społeczeństwa neoliberalnego na podstawie zgromadzonego przez artystów archiwum; obszerny program video Magdy Tothovej w kontenerze przed wejściem do Studio; projekt Trąbka do słuchania Zorki Wollny i zespołu seniorek Retro.ArtBem; czy umiejscowiony w 2200 roku Przewodnik Agnieszki Polskiej i Antje Majewski.  

Udział biorą:

grupa ƒƒ:

Alice Cohen, Cullinan Richards, Christina Dimitriadis, Delia Gonzalez, Mathilde ter Heijne, Antje Majewski, Julia Phillips, Katrin Plavčak, Jen Ray, Lisa Ruyter, J&K / Janne Schäfer and Kristine Agergaard, Juliane Solmsdorf, Melissa Steckbauer, Magda Tothova, Manuel Wischnewski

oraz:

Johanna Abraham, Kasia Adamik, Mirela Baciak, Franziska Böhmer, Christine Borch, Aleksandra Bożek-Muszyńska, Agnieszka Brzeżańska,  Lou Cantor, Sylwia Chutnik, Kai Dieterich, Katharina von Dolffs, Patrycja Dołowy, Fundacja MaMa, Rosa Gerhards, Paul Philipp Heinze Aleksandra Jach, Monika Karczmarczyk, Linards Kulless, Isabella Lewandowski, Ewa Łuczak, Ewa Majewska, Marzena Nowak, Wiola Ostasiewicz, Aleksandra Polisiewicz, Agnieszka Polska, Retro.ArtBem, Mathilde Rosier, Sylvia Schwarz, Terril Scott, Ulrika Segerberg, Aleksandra Skwarc, Joanna Sokołowska, Nicole Szolga, Dorota Walentynowicz, Ruth Weismann, Marie Wocher, Zorka Wollny

uczestnicy Linii ƒƒ:

Candice Breitz, Anat Ben David, Milena Dragicevic, Mary Beth Edelson, Ali Fitzgerald, Mathiew Greenfield, Gittan Jönsson, Dafna Maimon, Kirsi Mikkola, Aleka Polis, Janneke Raaphorst, Kirstine Roepstorff, Lorenzo Sandoval, Anne Sherwood Pundyk, Anna Steinert, Betty Tompkins, Biliana Nahua Tzoneva, Jean-Pierre Zoetbrood 

Organizatorzy:
ƒƒ i Barbara Piwowarska 

Organizatorki bloku performensów 24h:
Antje Majewski / ƒƒ, Magda Tothova / ƒƒ, Barbara Piwowarska  

Organizatorki wystawy: 
Barbara Piwowarska, Christina Dimitriadis / ƒƒ, Mathilde ter Heijne / ƒƒ

Projekty graficzne: 
Mathilde ter Heijne, Kai Dieterich 

Więcej informacji o grupie ƒƒ na:  www.fffffff.org

PROGRAM:

--
4 PAŹDZIERNIKA 2014

od 17:00, różne przestrzenie Studio
PRZEWODNIK  // Agnieszka Polska, Antje Majewski
[seria performensów: oprowadzanie z przewodnikami]

17:00 – 22:00, Stolarnia
POKÓJ DLA DZIECI  // Fundacja MAMA, Patrycja Dołowy, Anna Pietruszka-Dróżdż, Delia Gonzalez
[opieka i zajęcia dla dzieci] 

oraz KOLOROWANKA // Kasia Adamik, Lou Cantor, Katrin Plavčak, Agnieszka Brzeżańska, Johanna Abraham, Berenika Kołomycka, Magda Tothova
[kolorowanka dla dzieci i dorosłych] 

od 17:00, różne przestrzenie Studio
970 EE PP // Christina Dimitriadis, Mathilde ter Heijne, Sylvia Schwarz 
[performensy w wykonaniu Sylvii Schwarz, na podstawie Oczyszczenia Sofi Oksanen]                

od 17:00, różne przestrzenie Studio
TE NIEUCHWYTNE CZYNNIKI LUDZKIE  // J&K, Wiola Ostasiewicz, Mathilde ter Heijne
[sesje grupowe, indywidualne i performensy] 

17:00-17:20, szatnia
TRĄBKA DO SŁUCHANIA // Zorka Wollny oraz zespół seniorek Retro.ArtBem 
[projekt performatywny nawiązujący do powieści Leonory Carrington] 

18:00-19:00, Modelatornia i korytarz przed Modelatornią
UCIELEŚNIONE HERSTORIE. OD PRACY NIEWIDZIALNEJ DO REBELII CODZIENNOŚCI  // Ewa Majewska, Aleksandra Polisiewicz, Joanna Sokołowska, Aleksandra Jach [warsztat dla kobiet]

18:00 – 24:00, pokój bileterów oraz foyer
GARDEROBA PRZYSZŁOŚCI  // Linards Kulless, Antje Majewski, Dorota Walentynowicz, Isabella Lewandowski, Janne Schäfer, Terril Scott, Juliane Solmsdorf, Melissa Steckbauer [kostiumy i makijaż] 

19:00 – 19:30, górna Galeria
TEATR ZAPISU  // Dorota Walentynowicz, Lisa Ruyter
[performens z udziałem publiczności / instalacja interaktywna] 

19:30 – 20:00, dolna Galeria
ROSTRUM  // Katrin Plavčak, Ulrika Segerberg, Marzena Nowak, Cullinan Richards, Alice Cohen, Franziska Böhmer [performens muzyczno-krawiecki / instalacja] 

20:00 – 21:00, Bar Studio i patio 
OBIAD PRZYSZŁOŚCI  // Fundacja MAMA 
[wspólny posiłek dla wszystkich uczestników] 

20:30 – 22:00, Bar Studio
PANEL POSZERZANIA I WYMIANY WIEDZY WIELOWYMIAROWEJ  // Mirela Baciak, Aleksandra Jach, Mathilde ter Heijne, Sylvia Schwarz, Magda Tothova, Ruth Weismann [panel + performens]

22:30 – 23:00, Bar Studio oraz foyer
NEW FUCK PARADE  // Katharina von Dolffs, Julia Phillips [performens]

23:00 – 23:30, foyer
BAL PRZYSZŁOŚCI // Mathilde Rosier, Antje Majewski & Christine Borch, Delia Gonzalez, J&K (Janne Schäfer and Kristine Agergaard) [performensy z tancerzami] 

23:30 – 3:00, foyer
MUZYKA NOCĄ, PARTY, ŚWIATŁO, OBRAZ, DŹWIĘK // BONNIE (musique couture, Berlin), Alice Cohen, Juliane Solmsdorf
23:30 BONNIE (musique couture, Berlin)
00:30 Live Act: Alice Cohen
01:30 - 3:00 BONNIE  

oraz:

17:00 – 17:00, wszystkie przestrzenie Studio
FILMOWANIE, ETIUDY, DOKUMENTACJA  // Ewa Łuczak (oraz: Ola Bilińska, Daniel Pigoński, Maja Skrzypek), Nicole Szolga, Monika Karczmarczyk, Steffen Jagenburg, Patricia Lewandowska

--
5 PAŹDZIERNIKA 2014

24:00 – 10:00, Duża Scena
OUTLIERS  // J&K (Janne Schäfer and Kristine Agergaard), Melissa Steckbauer  
[performens / zbiorowe spanie i śnienie na scenie] 

1:30 – 3:30, Duża Scena
FEMINISTYCZNE KOŁYSANKI  // Zorka Wollny, Sylvia Schwarz, Rosa Gerhards [seria performensów] 

6:00 – 6:10, Duża Scena
SEN EROTYCZNY  // Isabella Lewandowski, Dorota Walentynowicz, Johanna Abraham, Antje Majewski, Melissa Steckbauer, Zorka Wollny, Christine Borch [performens] 

9:30 – 11:00, patio i Bar Studio
JAJECZNICA // Fundacja MAMA [wspólne śniadanie dla wszystkich uczestników]

13:00 – 18:00, Stolarnia
POKÓJ DLA DZIECI  // Fundacja MAMA, Patrycja Dołowy, Anna Pietruszka-Dróżdż, Delia Gonzalez
[opieka i zajęcia dla dzieci] 

oraz KOLOROWANKA // Kasia Adamik, Lou Cantor, Katrin Plavčak, Agnieszka Brzeżańska, Johanna Abraham, Berenika Kołomycka, Magda Tothova

13:00 – 14:00, Modelatornia
ZANIM STAŁYŚMY SIĘ DZIKIE  // Magda Tothova, Mirela Baciak, Juliane Solmsdorf, Aleksandra Bożek-Muszyńska, Paul Philipp Heinze
[performens na podstawie archiwum gestów i zachowań społeczeństwa neoliberalnego] 

14:30 – 16:00, przestrzeń miejska, trasa od Studio do Pl. Zbawiciela
PARADA PRZYSZŁOŚCI  // wszyscy [performens] 

16:30, patio i Bar Studio
ZIELONE ZŁOTO – WITCH SOUP KITCHEN  // J&K (Janne Schäfer and Kristine Agergaard), Linards Kulless, Agnieszka Brzeżańska [performens]

17:00, Galeria Studio
WERNISAŻ WYSTAWY // Barbara Piwowarska, Christina Dimitriadis, Mathilde ter Heijne
[wystawa grupy ƒƒ i gości, czynna do 16 listopada]

oraz:

17:00 – 17:00, wszystkie przestrzenie Studio
FILMOWANIE, ETIUDY, DOKUMENTACJA  // Ewa Łuczak (oraz: Ola Bilińska, Daniel Pigoński, Maja Skrzypek), Nicole Szolga, Monika Karczmarczyk, Steffen Jagenburg, Patricia Lewandowska 


--
PROJEKTY PERMANENTNE (4 października – 16 listopada 2014): 

Wejście do Studio:
WITAMY W TAZ 3  // Mathilde ter Heijne, Kai Dieterich [instalacja dźwiękowa]

Klatka schodowa:
PSYCHONOMADYZM // Ewa Majewska i Nicole Szolga [video]

Korytarz przy dolnej Galerii:
ARCHIWUM KOLEKTYWU ƒƒ 

Kontener przed wejściem do Studio:
PROGRAM VIDEO // Magda Tothova (filmy artystek ƒƒ oraz gości / Wiedeń, Berlin, Sztokholm, Nowy Jork, Glasgow)

Szatnia:
LINIA ŻEŃSKA // Patrycja Dołowy, Sylwia Chutnik
[instalacja / album rodzinny] 

Przestrzeń publiczna:
LINIE ƒƒ // Mathilde ter Heijne, Kai Dieterich, uczestnicy TAZ 3 & goście
[drawing circle / plakaty, banery, ulotki]

Galeria Studio:
PRZYSZŁOŚĆ JEST PROJEKCJĄ  // Johanna Abraham & Antje Majewski, Magda Tothova [video]

TEATR ZAPISU  // Lisa Ruyter, Dorota Walentynowicz
[instalacja interaktywna] 

ROSTRUM  // Katrin Plavčak, Ulrika Segerberg, Marzena Nowak, Cullinan Richards, Alice Cohen, Franziska Böhmer [instalacja] 

Z… WARSZAWY // Manuel Wischnewski, Marie Wocher, i inni [instalacja]

 

artNoble 2013
Dudek / Kurkiewicz / Klimek

04.09.2014 – 26.09.2014

Jacek Dudek

 

Joanna Kurkiewicz

 

Grzegorz Klimek

 


Dyplomy Wydziału Malarstwa 2014 
02.06.2014 – 04.07.2014, wernisaż godz. 20:00 | wstęp wolny

Magdalena Jędrzejczyk

Anna Ołdakowska

Adrian Lewandowski

 

Dyplomy Wydziału Malarstwa tradycyjnie wpisane są w artystyczny kalendarz Warszawy.
Malarstwo, jako jedyny wydział Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, organizuje corocznie wystawę dyplomową swoich absolwentów, ukazując szerokiej publiczności najmłodsze pokolenie współczesnych twórców.
Na tegorocznej prezentacji będziemy mogli zobaczyć prace 26 absolwentów z pięciu pracowni mistrzowskich.
Wystawa ta jest ważnym wydarzeniem z dwóch powodów. Po pierwsze: dla wielu młodych artystów jest to pierwsza poważna prezentacja swojej postawy artystycznej poza murami szkoły; po drugie: jest  swoistym przeglądem kondycji współczesnego akademizmu. Dlatego tak ważnym aspektem tego przedsięwzięcia jest reaktywowanie współpracy z Galerią Studio, której inicjatorami byli Dyrektor Centrum Sztuki Studio prof. Józef Szajna i Dziekan Wydziału Malarstwa Krzysztof Wachowiak.

 

Spotkanie z Lydią Bauman oraz dyskusja na temat „Malarstwo. Sztuka nowoczesna. Sztuka współczesna”

22 maja 2014 / czwartek / 19:00/ Galeria Studio / wstęp wolny

Malarstwo Lydii Bauman znajduje się na granicy nowoczesności i ponowoczesności. Jego korzeni możemy doszukiwać się w nurcie kubizmu i ekspresjonizmu. Obrazy Lydii nie są w pełni abstrakcyjne ani też przedstawiające. Są traktatami filozoficznymi wyrażającymi afirmację przyrody, życia; jednocześnie są jednak pełne nostalgii. We wcześniejszej fazie prace Lydii Bauman przedstawiały bezludne krajobrazy, pejzaże nie mające wyróżników ani żadnej charakterystyki, powidoki jej podróży do różnych miejsc na ziemi. Najnowsze obrazy to pochodzące z różnych kontynentów lasy, obrazy przywiezione z podróży lub inspirowane zdjęciami. Bogata symbolika drzew i wszelkie znaczenia umieszczone są tu w warstwie niewyrażalności. To wyjątkowo subtelne działanie staje się też stawianym przez artystkę pytaniem o status malarstwa w sztuce współczesnej.

Po spotkaniu zapraszamy na lampkę wina i oglądanie wystawy.

Wystawa obrazów Lydii Bauman "Breath/ Oddech" 
02.04.2014 – 25.05.2014 

Informujemy, że istnieje możliwość zakupu obrazów prezentowanych na wystawie.
Cennik oraz więcej informacji można uzyskać w biurze Galerii Studio, tel. 663770414, 505103557 

Te wyjątkowe, świetnie skomponowane pejzaże są migawkami z podróży po odległych zakątkach świata. Utrwalone widoki, pola, domy, równe rzędy zasadzownych drzew, stanowią zapis śladów człowieka, wskazując jednocześnie na ulotność tej obecności.

"...Ślady są bezustannie zacierane, niszczy je natura, niszczą je ludzie, niszczy je także wewnętrznie sama pamięć"

Maria Janion, Wobec zła

Gdy opuściłam Polskę mego dzieciństwa, moim domem stał się świat. Nie tylko te jego części w których tymczasowo osiadłam - Izrael czy Wielka Brytania, ale i inne, mniej mi znane, które swoistym nastrojem i wyglądem zaspokoić miały uparcie odzywającą się we mnie potrzebę porządku i piękna. Tęsknota ta goniła mnie po zakamarkach Europy, częściach Ameryki, północnej Afryki, po wschodzie bliskim i dalekim, po wyspach karaibskich i Australii.

Pejzaż wszędzie objawiał mi się wyłącznie jako zjawisko estetyczne, miejsce dramatów żywiołowych raczej niż ludzkich. Wyludnione pola, sady, plantacje i domostwa pozostawały tak opustoszale jak pustynie, dziewicze lasy i inne dzikie obszary ziemi. 

Nie podzielam teorii komentatorów świadomych mojego życiorysu, że pustka ta - pejzaż jako scena nierozegranego dramatu - jest objawem dystansu czy wyrazem pragnienia duszy skazanej na bezowocne poszukiwania domu rodzinnego. Ani historia własna, ani historia ziem przeze mnie malowanych - jakby nie była dramatyczna i namacalna w atmosferze danego miejsca - nie jest tematem moich prac. 

Genius loci jest dla mnie raczej wyzwaniem. Jak przekazać poetykę krajobrazu? Materia (farba wzbogacona o wapno, wosk, żywice, piasek)  staje się metaforą klimatu tak w sensie fizycznym, jak i nastrojowym. 

Widoki doświadczone w podróżach wracają ze mną do pracowni w postaci wspomnień, fotografii, szkiców. Tam ulegają  przeobrażeniu... stają sie czymś pomiędzy topografia a abstrakcja, nie będąc ani jednym ani drugim. Ujęte w format kwadratu nawet rozpętana natura, nawet spontaniczny gest pędzla, podporządkowane są ostatecznie klasycznej kompozycji. 

Często wracam do motywu drzew - ostatnio stały sie dla mnie tematem prawie  wyłącznym.

Piękne i tajemnicze, wieloletnie i dobroczynne dla naszej planety, stały się symbolem trwania w sfragmentowanym i niepewnym świecie. 

Lidia Bauman 2014 

EN

When I left Poland of my childhood, the world became my home. Not only those parts where I temporarily settled - Israel and the United Kingdom - but other, less known to me, which with their local spirit and appearance could satisfy in me an ever recurring need for order and beauty. This longing was chasing me around far corners of Europe, parts of America , North Africa, Middle and Far East, Caribbean islands and Australia. Everywhere, landscape revealed itself to me solely as an aesthetic phenomenon, place of dramas of the elements rather than of humans. Fields , orchards, plantations, houses bearing the marks of human toil, remained as empty of humans as deserts, virgin forests and other wilderness.

I do not share the theory of commentators aware of my life story, that this emptiness, landscape as a stage for an as yet un-acted theatre drama, is the expression of a rootless soul, condemned to fruitless search for a family home. Neither my own history nor the history once played out on the lands painted by me, is the subject of my work.

Genius loci for me is rather a challenge to find means of expression for the poetry of a landscape: the material (enriched with plaster, wax, resin, sand) becomes a metaphor for climate in both the physical and the atmospheric sense.

The views experienced on my travels return with me to the studio in the form of memories , photographs, sketches. There they are transformed ... becoming something between topography and abstraction, being neither one nor the other. Bound in the square format even unleashed nature, even a spontaneous gesture of the brush are ultimately subservient to classical composition.

I often return to the theme of trees - recently they have become for me an almost exclusive subject. Beautiful and mysterious, self-renewing and beneficial for the planet, they have become a symbol of endurance in a fragmented and uncertain world.

 Lydia Bauman 2014


Wystawa „Projekt Test: Pokolenie Minus” w Galerii Studio | wstęp wolny 

Wystawa „Projekt Test: Pokolenie Minus” w Galerii Studio

Od 12 kwietnia w Galerii Studio można oglądać wystawę zdjęć przygotowanych w ramach kampanii „Projekt Test: Pokolenie Minus”. W kampanii wzięły udział znane polskie aktorki, dziennikarki, piosenkarki oraz sportsmenki. Wykonana na potrzeby akcji sesja zdjęciowa ma przekonać Polki o konieczności wykonania testu na HIV i tym samym zadbania o zdrowie dziecka, partnera i swoje. Autorami zdjęć są Zuza Krajewska & Bartek Wieczorek.

Na fotografiach można oglądać: Agnieszkę Cegielską, Anitę Sokołowską, Beatę Sadowską, Kamilę Szczawińską, Martę Kuligowską, Monikę Mrozowską, Natalię Przybysz, Aleksandrę Kwaśniewską, Sylwię Gruchałę, Weronikę Książkiewicz, Adę Fijał i Annę Wendzikowską. 

W kwietniu wszystkie zdjęcia wykonane w ramach kampanii zostaną zlicytowane, a dochód z ich sprzedaży zostanie przekazany na sfinansowanie wyjazdów wakacyjnych dla dzieci i młodzieży żyjących z HIV/AIDS.

O Projekcie Test: Pokolenie Minus

Pokolenie Minus rodzi się, gdy w ciąży wykonasz test na HIV. Dodatni wynik testu decyduje o odpowiednim prowadzeniu ciąży, dając prawie 100% szans na urodzenie zdrowego dziecka. W ponad 90% przypadków do zakażenia HIV dzieci dochodzi w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią. Każdego roku w Polsce odbywa się około 70-100 porodów u kobiet z rozpoznanym HIV. Obecnie w Polsce 10% ciężarnych wykonuje to badanie, a jedynie 3% kobiet deklaruje, że lekarz informował o potrzebie wykonania testu na HIV. Tymczasem wiedza o zakażeniu podczas ciąży daje niemal 100% szansę na uniknięcie zakażenia dziecka. Z danych przedstawionych przez dr Joannę Popielską z Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego WUM i z Oddziału Pediatrycznego Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego w Warszawie wynika, że w USA i krajach Unii Europejskiej ryzyko urodzenia zakażonego dziecka przez kobietę z HIV wynosi ok. 3% . W Polsce może ono dochodzić do 50%, co jest porównywalne z krajami Afryki. Lekarz ginekolog prowadzący ciążę ma obowiązek zaproponować badanie w kierunku zakażenia HIV. Badanie finansowane jest przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Więcej na www.projekttest.pl oraz www.facebook.com/projekttest 

 

  

 


Ali Bunsch. Od szopki do horyzontu

06.03.2014 – 27.03.2014
wernisaż godzina 17:30 

Wystawa prezentuje projekty dekoracji, projekty lalek i kostiumów z teatrów z całej Polski, zachowane lalki (z teatrów w Warszawie, Słupsku, Olsztynie, Gdańsku) oraz kostiumy z Teatru Dramatycznego w Warszawie. Przywołane są także fotosy ze spektakli zrealizowanych w Gdańsku, Warszawie, Słupsku, Olsztynie, Łodzi i Krakowie. Towarzyszy jej bogato ilustrowany katalog.

Ali Bunsch jeden z gigantów polskiej scenografii lalkowej.
 
[…] Poznał niemal wszystkie teatralne pracownie lalkowe, niejedną współtworzył, organizował wokół siebie ludzi, przekazywał im własne doświadczenie, dzielił się wiedzą i umiejętnościami, których nie można było (i nadal nie można) nauczyć się poza teatrem.

[…] Był bowiem twórcą wyjątkowym, wynalazcą nowych typów lalek, artystą niezwykłym i wielkim scenografem. Zaprojektował scenografię do prawie dwustu przedstawień lalkowych. 
Marek Waszkiel

Ali Bunsch to jeden z najwybitniejszych scenografów w powojennym teatrze polskim, jeden z dwóch artystów scenografów (drugim jest Adam Kilian), tak znakomicie rozumiejący teatr lalkowy i dramatyczny. Urodził się 17 lutego 1925 w Bielsku, jego ojciec Adam był artystą malarzem, dramaturgiem i krytykiem literackim, dziadek Alojzy – rzeźbiarzem oraz profesorem rzeźby i rysunku, a wuj Karol Bunsch – powieściopisarzem, publicystą i tłumaczem. W latach 1940–43 Ali Bunsch uczył się w Kunstgewerbeschule w Krakowie, działał w Podziemnym Teatrze Niezależnym Tadeusza Kantora (1943–1944). Od 1945 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u prof. Eugeniusza Eibischa (malarstwo) i Karola Frycza (scenografię), który bardzo wysoko ocenił jego talent i pracowitość. W 1952 przygotował pracę dyplomową, scenografię do Borysa Godunowa. Już podczas studiów współpracował z Teatrem Groteska, Starym Teatrem oraz Teatrem Wesoła Gromadka w Krakowie i Teatrem Arlekin w Łodzi. W roku 1952 rozpoczął pracę w gdańskim Teatrze Łątek, późniejszym Państwowym Teatrze Lalek (od 1957 Teatr Lalki i Aktora Miniatura), był jego kierownikiem artystycznym (1952–1956) i dyrektorem (1956–1961), współpracował także z Teatrem Wybrzeże. 

Zrealizował ok. 200 spektakli w teatrach lalkowych w Polsce i za granicą  oraz ponad 100 w teatrach dramatycznych. 

 

Wystawa zorganizowana przez Galerię Studio, Muzeum Teatralne, Teatr Wielki – Opera Narodowa oraz Muzeum Narodowe w Gdańsku

 

Projekt Fundacji Rak'n'Roll  - wystawa "Pięknołyse" - od 2 marca w Galerii Studio!


"Pięknołyse" to projekt, którego celem jest oswojenie z wizerunkiem kobiet, które utraciły włosy wskutek chemioterapii oraz przekonanie szerokiej opinii publicznej, że nawet pomimo utraty włosów można wyglądać naprawdę pięknie i niezwykle kobieco. W ramach tego projektu Fundacja Rak’n’Roll nawiązała współpracę z utalentowanymi fotografami, którzy w sposób artystyczny pokazali piękne łyse kobiety po chemioterapii.
Prezentujemy zdjęcia niezwykłych kobiet - Joanny Zielewskiej, Agnieszki Kiedrowskiej, Moniki Kowalczyk, Małgorzaty Weseli, Moniki Gawron i Marzeny Erm, które miały dwagę pozować w zaproponowanych przez fotografów “łysych” stylizacjach.

 

WYSTAWA MULTIMEDIALNYCH FORM PRZESTRZENNYCH 

Paula Jaszczyk
„Dźwięki / Kolory | Kształty / Emocje”

28 stycznia – 16 lutego 2014

 

Są tacy, którzy widzą dźwięki – i tacy, którym obrazy przekładają się na muzykę. A większość bezwiednie przenosi różne określenia z jednej dziedziny na drugą – o obrazie mówią, że „harmonijny”; o utworze muzycznym – że „ma bogatą fakturę”.  Paula Jaszczyk jest świadoma tych zapożyczeń, przenikań i mariaży. Dlatego w swych instalacjach łączy – twórczo – dwie dyscypliny twórcze.  Absorbuje nasze – widzów – zmysły słuchu i wzroku. Jednocześnie. Uaktywnia także naszą wyobraźnię – co niby oczywiste, bez tego nie sposób mówić o aktywnym uczestnictwie w sztuce. Jednak Paula J. buduje tak sugestywnie „światy równoległe”, że dajemy się podpuszczać i wchodzimy w nie, zapominając, że to tylko wizja, iluzja, fatamorgana. 

[…] W jednej z sal – las. A raczej – różne drzewostany, pojawiające się naprzemiennie. Sosny zamieniają się w brzozy, brzozy w dębczaki… Koron drzew nie widać, pną się tylko pnie. Kolumnada w odcieniach lasu.

[…] Przez kilka miesięcy nagrywała ptasie głosy, polując na nie dniami – zwłaszcza o świcie i   wieczorami, przed zmierzchem, kiedy ptasia aktywność wzrasta. Sfotografowała różne skupiska drzewne, kadry trochę oczyściła, uprościła i „rzuciła” na chropawy, trochę poszarpany ekran. Żeby spotęgować efekt natury – ze swej „natury” nie tak gładkiej i jednolitej, jak zwykły screen.

A żeby nas jeszcze bardziej omamić, przed ekranem rozciągnęła „mgłę” – pajęczynową tkaninę. Tak ją podświetliła, aby dawała złudzenie delikatnej poświaty; powietrza; dali.

Powie ktoś – toż to proste. Najlepsze rzeczy są proste, najważniejsze odkrycia – porażające w swej prostocie. 

[…]  „Splątanie z serii Meandry”. Kolejna audiowizualna instalacja. Animacja bez narracji. Sylwetka leżącej dziewczyny „rozpada” się na części. Staje się/wydaje trójwymiarowa. Niektóre elementy ukazują się, inne zanikają, by po chwili znów się ujawnić. 
[…] Dramaturgię tych przeobrażeń podbija muzyka. Tym razem jest to kompozycja Alicji Gronau […] Utwór rozpisany na kwartet smyczkowy dodaje obrazom tragizmu, niemal bólu. Dźwięk jest tak sugestywny, że ja też zaczynam postrzegać kompozycję Pauli J. jako emanację cierpienia. Ona temu przeczy.  Ale może autorka muzyki słusznie odebrała rozpad, animację członków ciała bohaterki jako zobrazowanie emocjonalnych potyczek staczanych przez artystkę ze światem? Może ta instalacja oddaje próbę ucieczki z rzeczywistości, która rani, omamia, destruuje osobowość?

Proszę wsłuchać się w ten obraz…

Monika Małkowska

Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury 

WYSTAWA

ناتسناغفا
AFGANISTAN. INNE SPOJRZENIE
ZDJĘCIA ANNY MINKIEWICZ

08.01.2014 r. – 31.01.2014 r. (wstęp wolny)
Wernisaż godzina 17:00 

Po wernisażu w Barze Studio odbędzie się dyskusja z udziałem Anny Minkiewicz i zaproszonymi gośćmi.

 

Anna Minkiewicz jest specjalistką od rozwoju wsi w ramach międzynarodowej współpracy rozwojowej. Pracowała w wielu krajach Afryki, w Kirgistanie i Kazachstanie, a od 2003 wyłącznie w Afganistanie. Współpracuje z organizacjami pozarządowymi.

Nie jest dziennikarką ani zawodowym fotografikiem. Robi zdjęcia, żeby uratować od zapomnienia krajobrazy, wioski, miasta i przede wszystkim ludzi w ich codziennych zajęciach. W cieniu walki o byt i w strachu przed zagrożeniem ze strony wojsk czy ataków samobójczych, życie w Afganistanie toczy się na pozór normalnie. Jednak w czasie  minionych 30 lat nieustannie toczyły się się tu wojny. Każda z nich pozostawiła niezagojone rany. Afgańczycy nie doczekali się oficjalnego uznania ich krzywd, nie mówiąc o zadośćuczynieniu czy ukaraniu sprawców. Poczucie doznanej niesprawiedliwości nie pozwala im odbudować na nowo życia. Trudno im mówić o przyszłości czy narodowym pojednaniu bez rozliczenia przeszłości i zajęcia się ofiarami. Pokrzywdzonych są miliony. W zdewastowanym kraju nie ma psychologów, którzy pomagaliby ofiarom.

Anna Minkiewicz pokazuje inne oblicze Afganistanu. Takie, które nie jest pokazywane przez media. Pieczołowicie dokumentuje toczące się dokoła życie, mając nadzieję, że jej zdjęcia okażą się cenne także dla Afgańczyków, którzy stracili pamiątki rodzinne i wiele śladów własnej przeszłości. W kraju, w którym od dziesiątek lat toczą się konflikty zbrojne,  niewiele osób dysponuje aparatem fotograficznym. Dlatego oficjalny przekaz jest tak bardzo zmanipulowany, a nasza wiedza poddawana kontroli.  

Zdjęcia Anny Minkiewicz były pokazywane w 2008 roku w Instytucie Francuskim w Krakowie przy okazji II Przeglądu Filmów Afgańskich, w warszawskim kinie Luna i kinie Charlie w Łodzi. W Tygodniku Powszechnym (2008), Le Monde Diplomatique i w Przekroju (2012) zostały opublikowane artykuły Anny Minkiewicz dotyczące Afganistanu.

PATRON MEDIALNY


Maksymilian Rigamonti „Afganistan jest w nas” 
03.12.2013 r – 24.01.2014 r.

Moje strachy, przyjaźnie, przygody i zdjęcia. Afganistan nauczył mnie tak wiele. Nie ma dnia, żebym nie wracał tam myślami. Zaufanie. Słowo proste i zrozumiałe. Tam jest wyrocznią. On tobie, ty jemu. C*** zrobisz, jak ktoś ci nie zaufa. Wylądowałem. Wśrod ponad dwoch tysięcy żołnierzy. Nie znałem nikogo. — E, ty! Masz coś? — zagadnął mnie taki jeden. I już wiedziałem, że będzie moim bohaterem. Zaraz poznał mnie ze swoimi kumplami. Szybko zapomnieli, że zamiast kałacha mam aparat. Mieszkałem z nimi przez wiele miesięcy. Fotografowałem ich codzienność. I straszną, z wybuchami, strzałami, i przyjemną, z plażowaniem, dowcipami i nudą. Wojnę zobaczyłem. Zupełnie z innej strony. 

Maksymilian Rigamonti (ur. w 1974 roku w Warszawie). Studiował projektowanie graficzne na łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych. Fotoreporter freelancer. Od 2005 roku współpracował z tygodnikiem Newsweek Polska. Obecnie fotoreporter tygodnika Wprost. Pięciokrotnie przebywał w bazach Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie. W 2011 roku otrzymał specjalną nagrodę w konkursie BZ WBK Press Foto przyznawaną za fotoreportaż o katastrofie w Smoleńsku. W 2012 zrealizował projekt "Bykownia. Archeologia zbrodni" sfinansowany przez Narodowe Centrum Kultury. Honorowy patronat nad projektem objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski. Przy współpracy z Press Club Polska powstał katalog i wystawa plenerowa. Projekt otrzymał główną nagrodę w konkursie Grand Press Photo 2012 - Zdjęcie Roku, zdobywając równocześnie I miejsce w kategorii Fotoreportaż Życie codzienne. 
W 2013 roku Maksymilian zdobył II miejsce w tym samym konkursie w kategorii wydarzenia za zdjęcie pojedyncze z cyklu "Afganistan jest w nas". Projekt ten został w całości finansowany przez Narodowe Centrum Kultury z ramienia Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wystawa organizowana przez Press Club Polska i Galerię Studio

Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Narodowego Centrum Kultury – Kultura-Interwencje

 

Potworowski. Człowiek bez granic
3 października – 24 listopada 2013 roku

Kuratorzy wystawy: Katarzyna Jankowska – Cieślik, Agnieszka Zawadowska

Wystawa w Galerii Studio prezentowała twórczość jednego z najwybitniejszych artystów powojennej sztuki polskiej. W szerokim kontekście biograficznym pokazane zostały dzieła świadczące o jego śmiałym przekraczaniu barier w poszukiwaniu nowoczesnego malarstwa. Pejzaże, wnętrza i akty Potworowskiego są unikalnym przetworzeniem inspiracji płynących z natury w abstrakcyjne syntezy. Wybór prac obejmuje wyrafinowane kolorystycznie wczesne kompozycje na płótnie, dojrzałe przestrzenne obrazy z elementami malarstwa materii oraz późne rzeźby. Pokazane zostaną również prace na papierze w tym projekty scenografii i plakatów do przedstawień teatralnych oraz liczne szkicowniki w większości dotychczas niewystawiane.

Dzięki współpracy z rodziną artysty w Wielkiej Brytanii i Polsce na wystawie będzie można zobaczyć także niepublikowane archiwalia i pamiątki rodzinne.

Piotr Tadeusz Potworowski urodził się 14. 06.1898 r. w Warszawie, jako najstarszy z trzech synów Gustawa Seweryna, który był wspólnikiem i dyrektorem fabryki motorów Diesla „Perkun” i Jadwigi z Wyganowskich. W 1913 matka ginie tragicznie w Zakopanem.  Po wybuchu wojny bracia zostają wysłani przez ojca do ciotki w Moskwie. Piotr uczy się w szkole handlowej. Po otrzymaniu matury jako ochotnik zgłasza się do Pułku Ułanów Polskich (formacja wschodnia) i bierze udział w obronie Stanisławowa i w bitwie pod Krechowcami, za co zostaje uhonorowany „Amarantową wstążką” za waleczność.  W 1918 roku Potworowski rozpoczyna studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które przerwa, by jako jeden z pierwszych wstąpić do nowo uformowanego w ramach wojska polskiego Pułku Ułanów Krechowieckich im. Bolesława Mościckiego. Kończy Szkołę Podchorążych i bierze udział w wojnie z bolszewikami, za co zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych. Rezygnując z kariery wojskowej Potworowski w 1921 roku rozpoczyna studia malarskie w Szkole Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie. W latach 1923-24 studiuje w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie jest uczniem Józefa Pankiewicza, pod którego wpływem grupa studentów - m.in. Jan Cybis, Hanna Rudzka Cybisowa, Józef Czapski, Artur Nacht i Zygmunt Waliszewski - zakłada Komitet Paryski dla kontynuowania studiów opartych na tradycji malarstwa francuskiego. W roku 1924 Kapiści jadą do Paryża z zamiarem pogłębiania doświadczeń w dziedzinie koloryzmu i studiów malarstwa postimpresjonistycznego. Potworowski szybko jednak zmienia swoje zainteresowania i zaczyna pracować samodzielnie. Zapisuje się do pracowni Fernanda Leger. Poznaje  twórczość Paula Cézanne’a, studiuje obrazy Pierre’a Bonnarda, Henri Matisse’a, Degas'a, a także George’a Braque’a i Pabla Picassa. W 1925 roku, spełniając swoje marzenia o podróżach, wypływa z Marsylii w półroczny rejs jako członek międzynarodowej załogi handlowego żaglowca do Afryki. Zwiedza Tunis, Maroko, Algier, Kartaginę. Rozpoczyna się wtedy, trwająca przez całe życie fascynacja morzem. Potworowski wraca do Paryża i wystawia w Salonie Niezależnych. W 1928 roku wyjeżdża do Anglii z wystawą o tematyce morskiej. Po powrocie do Paryża poznaje studentkę antropologii Magdalenę z Mańkowskich, której rodzina wywodzi się od gen. Henryka Dąbrowskiego. W roku 1929 biorą ślub, a w 1930 po pierwszej Wystawie Kapistów w Paryżu, małżonkowie jadą do Warszawy, gdzie rodzi się ich syn Jan. Na stałe zamieszkują w Rudkach, majątku rodziny Magdaleny. W 1933 artysta odbywa podróż do Holandii. Po podziale rodzinnego majątku Mańkowskich, Potworowscy przenoszą się do Grębanina koło Kępna, tam w 1936 roku rodzi się córka Anna. Potworowski jest inicjatorem założenia Muzeum Ziemi Kępińskiej i zostaje pierwszym jego kustoszem. Wystawia w Poznaniu i Warszawie, współpracuje z teatrem Cricot.  Podróżuje do Włoch. Na „Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki” w Paryżu otrzymuje srebrny medal.

W październiku 1938 roku otwarta zostaje indywidualna wystawa Potworowskiego w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie, która w 1939 roku wysłana zostaje do Lwowa, następnie do Krakowa, gdzie nie dociera z powodu wybuchu wojny. Cały dorobek malarski zostaje zniszczony podczas transportu. Potworowski zostaje zmobilizowany i bierze udział w potyczkach wojennych kampanii wrześniowej. Po rozwiązaniu dywizji pod Zamościem ukrywa się, nie mogąc wrócić do domu.  Decyduje się opuścić Polskę. Rusza przez Wilno do Kowna, skąd z fałszywymi dokumentami przedostaje się do Szwecji, gdzie ciężko pracuje fizycznie. Magdalena cudem otrzymuje paszporty dla siebie i dzieci. W 1941 roku dołącza do męża. W 1943 Potworowski zostaje wezwany do Szkocji w celu stawienia się przed komisją wojskową, tam jednak zostaje uznany za niezdolnego do służby na froncie. Artysta przenosi się do Londynu, gdzie nawiązuje kontakty ze środowiskiem polskim - Stefanem i Franciszką Themersonami, Jankielem Adlerem, Feliksem Topolskim i Markiem Żuławskim. W tym czasie zdecydowanie odcina się od wojennych wiadomości z Polski i uznaje twórczość za swój jedyny język do komunikacji ze światem. W latach 1946-1948 Potworowski mieszka w Wookey Hole i Somerset, a od 1946 każde spędza wakacje w Kornwalii niedaleko Sancreed, w końcu kupuje własny dom w Corsham.

Pokazuje obrazy w centrum Londynu w Gimpel Fils Gallery. W 1949 roku zostaje profesorem w znanej szkole, Bath Academy of Art w Corsham. Znajduje się w środowisku wybitnych artystów angielskich. W roku 1950 Potworowski udaje się do Hiszpanii i poznaje obrazy Goyi, Velazquez'a, El Greca. W 1956 roku Potworowski decyduje się na wystawę w Polsce. Przez dwa lata szykuje nowe prace. W 1958 pokazuje obrazy w Muzeum Narodowym w Poznaniu.  Polska wyzwala w nim nowe siły twórcze. Choć planował powrót do Anglii, pozostaje w Polsce. Poznaje środowisko twórców awangardy, wykłada w Poznaniu i Gdańsku, tworzy scenografie teatralne, współpracując między innymi z Jerzym Grotowskim, maluje, tworzy rzeźby i przedmioty. Maluje kilka obrazów o tematyce wojennej: Getto Warszawskie, Ślad Wojny, Obóz koncentracyjny, Więzień pożerany przez wszy. W 1959 roku uczestniczy w wystawie polskiej sztuki Documenta w Kassel. Jest pokazywany w Amsterdamie, Sztokholmie i Genewie. W 1960 jedzie z obrazami do Wenecji. W 1961 roku nie jest jeszcze zdecydowany, czy pozostanie w Polsce na stałe. W tym czasie Potworowski jest już bardzo chory. Umiera 24 kwietnia 1962 roku.

Piotr Potworowski należał do London Group oraz od 1956 roku do Royal West England Academy.

Obrazy Potworowskiego eksponowane były na wielu prestiżowych wystawach w kraju i na świecie, m.in. w Documenta II w Kassel (1959), XXX Biennale w Wenecji (1960), gdzie zdobył nagrodę; Musée d’Art Moderne w Paryżu (1961), Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1961).Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych, m.in. w Tate Gallery St Ives, Bristol City Art Gallery, Royal West of England Academy oraz w wielu muzeach w Polsce.

Honorowy Patronat Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego

Wystawa powstała we współpracy z Fundacją im. Piotra Potworowskiego i  Janem Potworowskim, synem artysty.

Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Narodowego Centrum Kultury – Kultura-Interwencje 

 


artNoble 2012. Kwiatkowski, Bovska, Ziobro | WSTĘP WOLNY
04.09.2013 (godzina 17:30 – wernisaż) – 25.09.2013

Kurator: Artur Krajewski

praca Paweł Kwiatkowski

praca Paweł Kwiatkowski

praca Bovska

praca Bovska

praca Maksymilian Ziobro

Wystawa w Galerii Studio, prezentująca prace absolwentów Akademii Sztuk Pięknych nagrodzonych w konkursie artNoble 2012, w ramach Interdyscyplinarnego Festiwalu Sztuk M{i}aSTO Gwiazd w Żyrardowie, jest dla nas ważnym wydarzeniem. Jednym z najistotniejszych założeń działalności Teatru i Galerii Studio jest wspieranie młodych  utalentowanych twórców i pomoc w ich rozwoju artystycznym.  Cieszymy się, że możemy zaprezentować w Galeri Studio prace dyplomowe laureatów artNobla.  Podjęliśmy również decyzję o stałej współpracy z inicjatorami nagrody- Fundacją Art Holding, założoną przez Artura Krajewskiego i Martę Olbryś.  Chcemy, by najlepiej oceniane przez jury dzieła były cyklicznie prezentowane w Galerii Studio.

PARTNER WYSTAWY

STEFKA AMMON. PODWÓJNE WIĄZANIE  (08.06.2013 – 30.06.2013) [WSTĘP WOLNY]

Stefka Ammon proponuje realną i zarazem fikcyjną podróż w czasie i przestrzeni, przywołując młodzieńcze fascynacje, wyobrażenia, pierwsze artystyczne impulsy, fantazje i historię rodziny. Poszczególne prace, jak i całość tej twórczości, mają strukturę „filmu drogi”, w którym rok po roku odkrywane zostają przemilczane i niewyrażalne fakty.

Tytułowe „podwójne wiązanie” [także: podwójne związanie, double bind] – to konfiguracja patologiczna, sprzeczny przekaz w rodzinie, „blokada”. W domenie psychologii „podwójne wiązanie” wiąże się z okresem dzieciństwa i dorastania, kiedy rodzice wysyłają dziecku sprzeczne przekazy, werbalny i emocjonalny. Pojęcie „podwójnego wiązania” zostało sformułowane około 1955 roku przez antropologa Gregorego Batesona. Określa moment, w którym rozdartemu pomiędzy pozytywnym a negatywnym przekazem dziecku, rzeczywistość zaczyna wymykać się z rąk, prowadząc do utraty zaufania do własnego oglądu rzeczy, samowiedzy i własnych uczuć w czasie oddzielania się od rodziców i formowania indywidualnej tożsamości. Dla Stefki Ammon doświadczenie „podwójnego wiązania” jest symboliczną konfrontacją z trudną wiedzą na temat przeszłości ukochanego dziadka, który w czasie wojny pracował jako tłumacz dla niemieckich osadników na Litwie oraz jego braci, którzy należeli do Wehrmachtu i formacji SS, odbywając służbę m.in. w obozie Sachsenhausen-Oranienburg. Wszyscy o tym milczeli.

Prace Ammon są zapisem tego doświadczenia, składają się z narracji i auto-komentarzy podejmujących równolegle próbę odnalezienia tożsamości artystycznej i osobistej. Zasadniczym punktem jest tworzenie własnej narracji znajdującej się poza schematem „dziedzictwa” tożsamości narodowej i winy.

Od 2000 roku do dzisiaj, artystka dokumentuje swoje wyjazdy badawcze do USA, Niemiec, Polski, a także na Litwę, gdzie w XVII wieku osiedliła się jej niemiecka rodzina. Początek tej drogi wyznaczyły przygotowania do pracy dyplomowej w 2000 roku. Ammon wyjechała na stypendium do Filadelfii, jej dyplom został zrealizowany jako film Going to See Bruce Nauman, dokumentujący „nieodbytą” wizytę u słynnego amerykańskiego artysty konceptualnego Bruce’a Naumana w jego posiadłości w Galisteo w Nowym Meksyku. Od tego czasu Ammon podąża śladami postaci realnych, fikcyjnych lub zaginionych, członków własnej rodziny, m.in. urodzonego w Gelgaudskis dziadka, jego braci i bohatera dziewczęcych marzeń – Winnetou. Często podczas dokumentacji filmowych kamera psuje się, przestaje być narzędziem rejestracji, temat badań wymyka się z rąk, a próby odnalezienia kluczowych dla autorki postaci często okazują się niemożliwe. „Podróż” w twórczości Stefki Ammon zostaje od początku symbolicznie naznaczona „unikiem” – nieudaną, nigdy nie spełnioną konfrontacją. Po mozolnej wyprawie przez tereny Nowego Meksyku wraz z towarzyszącym jej przyjacielem-przewodnikiem Ethanem Jacksonem, w ostatniej chwili artystka rezygnuje z odwiedzin u Naumana, pozostając niemalże przed drzwiami jego domu, cofając się przed konfrontacją młodzieńczego wyobrażenia z rzeczywistością.

Konfrontacja projekcji z realnymi miejscami, zdarzeniami i osobami pojawia się konsekwentnie w następnych filmach i projektach Ammon: w pełnym poczucia humoru Mój Winnetou [My Winnetou] (2003); enigmatycznym Samowarze [The Samovar] (2007) nakręconym w Wilnie w mieszkaniu zaginionego wujka Georga; w Podchodzeniu łosia [Stalking Moose] pokazującym tropienie łosia z myśliwymi w Parku Narodowym w delcie rzeki Nemunas; czy w Strefie neutralnej [Neutral Zone] nakręconej w obozie Sachsenhausen, gdzie brat jej dziadka Edmund (Emo) był wartownikiem.

Film Mój Winnetou konfrontuje rzeczywistość z projekcją młodej, początkującej artystki i kulturowym stereotypem. Weryfikuje dziecięce wyobrażenia o stworzonej w XIX wieku przez Karola Maya ulubionej, „mitycznej” postaci literackiej, niezwykle popularnej w Niemczech i na świecie. W powieści Winnetou, obok tytułowego bohatera występuje drugi superbohater – Old Shatterhand (Piorunująca Ręka), Niemiec, który po przybyciu na dziki zachód staje się natychmiast wytrawnym jeźdźcem, tropicielem śladów i obrońcą dobrych Apaczów w ich nierównej walce ze złymi jankesami. Film składa się z dwóch części: niemieckiej – nakręconej w Saksonii pod Dreznem, nieopodal dawnego domu Karola Maya, willi „Shatterhand” w Radebeul, oraz z części amerykańskiej, dokumentującej pobyt w Nowym Meksyku w Albuquerque i spotkanie z Oliverem Enjady, prawdziwym Apaczem z Mescalero. Podobnie jak podczas filmowania podróży do Bruce’a Naumana, czy rozmowy z kuzynem dziadka Waldemarem w filmie Krewni [Relatives], i tym razem film urywa się, a to doświadczenie nie będzie nigdy dokładnie opisane.

Instalacja Łoś [The Moose] (2007/2013) odwołuje się do nostalgicznych opowieści dziadka artystki i zdjęcia wiszącego w jego pokoju, będących w dzieciństwie Stefki symbolami tęsknoty za utraconą mityczną krainą, za miejscem, które było prawdziwym domem rodzinnym. Zapis filmowy podróży w poszukiwaniu mitycznego zwierzęcia, w towarzystwie znających puszczę litewską myśliwych: Vytautasa Bludziusa i Arunasa Miklovisa, kończy się odnalezieniem ekskrementów Łosia i widokiem zwierzęcia w oddali.

Stefka Ammon urodziła się w 1970 roku w Gehrden pod Hanowerem. Dyplom obroniła w Akademii Sztuk Pięknych Weisensee w BerIinie, pod kierunkiem Yany Milev. Była stypendystką DAAD, a także studiowała w Pennsylvania Academy of Fine Arts w Filadelfii. Jest reprezentowana przez niezależne stowarzyszenie artystów Stedefreund. Mieszka i pracuje w Berlinie. Obecnie przygotowuje nowy projekt w Polsce, kontynuując poszukiwania i dokumentację rozpoczętą w 2005 roku w Ostrołęce.

kurator wystawy: Barbara Piwowarska
W ramach projektu odbędzie się spotkanie z artystką.

Wystawa jest współfinansowana ze środków 
FUNDACJI WSPÓŁPRACY POLSKO NIEMIECKIEJ

 

Helga Weissova – rysunki małej dziewczynki  -  wystawa w Galerii Studio 10.05.2013 – 02.06.2013 r.

Helga Weissova – rysunki małej dziewczynki

Galeria Studio we współpracy z Czeskim Centrum w Warszawie oraz Żydowskim Instytutem Historycznym im. Emanuela Ringelbluma pokaże rysunki dziewczynki - Helgi Weissovej, wykonane w obozie w Terezinie. Niektóre czarno białe, inne bardzo kolorowe, wykonane w stylu rysunków komiksowych prace dokumentują życie obozowe tak, jak widziała je i odczuwała mała Helga. Doskonały rysunek i wyczucie koloru, a także dobór scen sprawiają, że mamy do czynienia z oryginalną, pełną zaskakujących szczegółów opowieścią. Rysunki opatrzone są krótkimi opisami, np. na obrazku przedstawiającym pakowanie się na wyjazd do Terezina, Helga przedstawia mamę liczącą sztuki bielizny i sporządzającego żądany spis rzeczy, siedzącego przy biurku ojca. "Czego nie dacie rady zabrać ze sobą, zostawcie na miejscu, wszystko dostaniecie z powrotem. Zostawiamy jedną torbę." – tak opisuje Helga los starannie przygotowanych bagaży. Oprócz rysunków Helga pisała pamiętnik, który został ukryty przez wuja dziewczynki. Dzienniki dzięki temu przetrwały i zostały przez nią uzupełnione po wojnie.

 

PARTNERZY WYSTAWY

 

 

 

Dźwięki Ciał czyli CENTRUM W RUCHU w GALERII STUDIO


Dźwięki Ciał czyli CENTRUM W RUCHU w GALERII STUDIO
fot. Marta Ankiersztejn

Wystawa Dźwięki Ciał, organizowana w GALERII STUDIO, jest trzecim wydarzeniem z cyklu improwizacji tanecznych warszawskiej grupy CENTRUM W RUCHU.

Performance będzie eksplorował relacje pomiędzy ciałem a dźwiękiem w specjalnie do tego zaprojektowanej przestrzeni galeryjnej.

CENTRUM W RUCHU to przestrzeń dla sztuk performatywnych w Warszawie - pierwsza udana próba stworzenia stałego miejsca pracy dla niezależnych choreografów.

Więcej informacji: www.facebook.com/centrumwruchu

 

10.05.2013, godz.18.00, Teatr Studio we współpracy z Instytutem Badań Literackich PAN

Dyskusję panelową z udziałem Anny Baumgart, prof. Joanny Tokarskiej-Bakir, prof. Knuta A. Grimstada, dr Moniki Rudaś- Grodzkiej, prof. Anny Zeidler-Janiszewskiej, Jarosława Kamińskiego, Kazimiery Szczuki poprowadzi dr Dorota Krawczyńska.

W 70. rocznicę powstania w getcie warszawskim Galeria Studio prezentuje dwie wystawy, Władysława Klamerusa (21.03.2013-05.05.2013) i Stefki Ammon (07.06.2013 - 23.06.2013). Prace tych artystów, urodzonych wiele lat po wojnie, podejmują wątek Zagłady jako doświadczenia pamięci przekazanej i wspólnoty duchowej z ofiarami, ale także jako problemu dziedzictwa winy i milczenia. Zapraszamy do udziału w dyskusji na temat narracji o doświadczeniu Holokaustu, ale narracji prowadzonej przez młodych artystów, dla których Zagłada jest wydarzeniem zapośredniczonym, przekazywanym często w kanonicznych obrazach i tekstach. Dyskusja nasza toczyć się będzie wokół pytań o to, w jaki sposób Holokaust staje się kulturowym dziedzictwem następnych pokoleń, a zarazem istotnym elementem współczesności. Proponujemy namysł nad formami dochodzenia do głosu tęsknoty za światem, do którego ma się dostęp jedynie przez historię - tę oficjalną i tę osobistą, własną. 

 

 

21 kwietnia godz. 19.00 | Foyer | 

Koncert duetu Wielecki - Latecki, który zaprezentuje muzykę intuitywną, improwizowaną, odnoszącą się do tytułu wystawy Klamerus. Własna historia i wymowy prezentowanych dzieł. więcej tutaj

 


Klamerus. Własna historia  - wystawa w Galerii Studio  20.03.2013 -  5.05.2013 r.

W okresie obchodów 70. rocznicy powstania w getcie warszawskim, Galeria Studio pokazuje prace Władysława Klamerusa. Artysta nie mógł pamiętać świata, który został unicestwiony w czasie wojny, jednak jego twórczość powstawała w głębokim związku z niematerialnymi śladami świata żydowskich miasteczek, cmentarzy, ludzi. W chrześcijańskim symbolu krzyża utkanym z traw przez Klamerusa, przez dziurę, którą tworzy brak postaci Chrystusa, widać świat. Utkane z sizalu macewy z motywami przetworzonych żydowskich symboli nagrobnych podkreślają przemijalność, ale też, podobnie jak jego rzeźby kamienne, mówią o przynależności ludzkich historii do świata natury.

Władysław Klamerus, urodzony w 1956 r. w Zakopanem, zmarł w 1992 r. w Warszawie. Ukończył szkołę im. Antoniego Kenara w Zakopanem. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie rzeźbę u prof. Jerzego Jarnuszkiewicza (dyplom 1983 r.), a w ramach studiów indywidualnych uzyskał specjalizację w Pracowniach: Tkaniny Eksperymentalnej prof. Wojciecha Sadleya i Struktur Wizualnych prof. Oskara Hansena. Uprawiał rzeźbę, rysunek, tkactwo artystyczne, asamblaż, organizował i przeprowadzał akcje artystyczne. Tworzył scenografie dla Teatru Kana. Jest współautorem Pomnika Cierpienia i Śmierci na Umschlagplatz w Warszawie, poświęconego pamięci Żydów z warszawskiego getta, zamordowanych w obozach zagłady.

Klamerus urodził się w 1956 roku i nie mógł pamiętać świata, który został unicestwiony w czasie wojny, nie miał też żadnych powiązań rodzinnych, skąd zatem i kiedy pojawiło się u niego tak głębokie zainteresowanie?

 Wiesława Wierzchowska, Katalog wydany w dniach 50. Rocznicy wybuchu powstania w Getcie Warszawskim

 

Drzewo, kamień, brąz, glina, gips, sizal- wszystko to, zdaniem rzeźbiarza, może w ostatecznej formie odlewu, rzeźby czy gobelinu stanowić podstawę do sformułowania artystycznej wypowiedzi. (...) Pojawiająca się w owych miniaturach postać ludzka niesie ze sobą, już od samego początku, niepokój nieuformowania. Ciało - to raczej fragmenty, jakby tylko poszczególne aspekty cielesności, wyłaniające się ku zaistnieniu w chwili, gdy twórca poświęci im nieco swojej uwagi. Wszystko zdaje się przybierać formę bezustannego procesu wyłaniania się antropomorficznych kształtów z innych form materii. Przedmioty stanowią drugą stronę, rozgrywającego się wciąż wewnątrz rzeźbiarskiej materii, konfliktu. Toczy się on pomiędzy człowiekiem i przedmiotem z jednej, a czymś nieokreślonym, czystą bezforemnością lub nicością z drugiej strony. To właśnie te dwie strony bycia: jedna obciążona przemijaniem i świadomością upływu czasu, druga niezmienna, bezczasowa, nieświadoma, znajdują się w stanie walki o energię konieczną dla wydobycia ich z bezforemności. Niepojętą formę relacji przestrzennej osiągają postaci ludzkie w cyklu RENCONTRE. Materia wydobywająca się w dowolnie uformowanej postaci z ciał ludzkich jest splątana lub zlana w jedną bryłę, w zależności od rodzaju emocji, jaka towarzyszy tej niezwykłej rozmowie. Następuje ona tam, gdzie postaci zatraciły już swój antropomorficzny, codzienny wygląd. 

Dariusz Jakimowicz, Galeria Krytyków Pokaz, Warszawa


Pomnik na Umschlagplatzu jest przeniesieniem symbolu żydowskiego rozumianego bardzo głęboko. Tradycyjnym symbolem jest także kwiat, metafora drzewa życia. Na macewie na Cmentarzu Żydowskim w Warszawie, Władek uprościł go, przetworzył zgodnie z własnym widzeniem, nie naśladował żadnego konkretnego przykładu. Na pierwszy rzut oka widać, że jest to nowa macewa, w której zostały użyte stare symbole.

 Monika Krajewska, Katalog wydany w dniach 50. Rocznicy wybuchu powstania w Getcie Warszawskim 

Kiss. Warhol, Topor, Koji Kamoji, Krasiński, Stażewski - wystawa w Galerii Studio 11.01.2013 – 10.03.2013

  

 Andy Warhol, Kiss, 1963 (kadry z filmu) 

Kiss  to czarno-biały, niemy, eksperymentalny film zrealizowany przez Andy’ego Warhola w 1963 roku na taśmie 16 milimetrowej. Stanowi jedną z pierwszych realizacji filmowych w The Factory w Nowym Yorku. Przez 54 minuty, w powolnym, medytacyjnym rytmie ukazuje kolejne, całujące się pary heteroseksualne i homoseksualne. Powstał z fascynacji filmowymi obrazami pocałunków gwiazd hollywoodzkich, ale celem artysty było odejście od wszelkiej fikcji filmowej na rzecz ukazania fenomenu połączenia dwóch ludzkich ciał w czystej erotycznej namiętności. W filmie biorą udział gwiazdy i bywalcy The Factory: Naomi Levine, Gerard Malanga, Rufus Collins i Ed Sanders.

Na wystawie w Galerii Studio zobaczyć będzie można fragment filmu Kiss. 

Robert Jasiński - Kurator

Partner wystawy

 

Jerzy Grzegorzewski - wystawa w Galerii Studio 17 X - 15 XII 2012

Jerzy Grzegorzewski - wystawa w Galerii Studio 17 X - 15 XII 2012

To jest jakby mój dobytek — mówił Jerzy Grzegorzewski o powracających stale w jego spektaklach elementach scenograficznych, takich jak: magiel, skrzydła szybowca, anteny, części pianina, szyny, przeguby kolejki czy osławiony pantograf tramwajowy. I sprawiał, że były odkupowane od teatrów, w których reżyser niegdyś pracował. Swoje osobliwe przywiązanie do tych obiektów tłumaczył pragnieniem „zachowania pewnej ciągłości”

 

Barbara Sierosławski – kurator (przedmioty)
Agnieszka Zawadowska – kurator (zdjęcia)
Katarzyna Czeczot – teksty
Dominika Jeżewska – produkcja

Otwarciu wystawy Jerzego Grzegorzewskiego towarzyszyła wizyta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskeigo. Galeria Studio otrzymała imię patrona, wieloletnego twórcy i dyrektora Teatru Studio - Jerzego Grzegorzewskiego.

fotorelacja z wizyty ministra tutaj

 

 

GALERIA CZYNNA

wtorek – niedziela   12:30 – 20:30


KONTAKT

KIEROWNIK GALERII

Agnieszka Zawadowska

agnieszka.zawadowska@teatrstudio.pl

KOORDYNATOR PRAC GALERII 

Dominika Jeżewska

tel. 505 103 557
dominika.jezewska@teatrstudio.pl

PRODUCENT 

Kamila Golik 

kamila.golik@teatrstudio.pl 
galeria@teatrstudio.pl

Napisz do nas / Prześlij opinię