szukaj

Newsletter

Prześlij nam sugestię


szukaj

Po wiecu / After the Rally

ARTYŚCI/ARTISTS
Ewa Axelrad
Artúr van Balen/Tools for Action
Przemysław Branas
Karolina Breguła
Christo and Jeanne-Claude
Minerva Cuevas
Gluklya/Natalia Pershina-Yakimanskaya
Eva Grubinger
KwieKulik
Dominik Lejman
Csaba Nemes
Anna Niesterowicz
Marta Popivoda
Tomáš Rafa
R.E.P.
Jadwiga Sawicka
Piotr Uklański
Marta Wódz
Zuza Ziółkowska/Hercberg
Artur Żmijewski
KURATORKI/CURATED BY
Dorota Jarecka
Barbara Piwowarska

24 września – 25 listopada 2016

 

Otwarcie: 24 września 2016, 18:00 – 21:00
Interwencja grupy R.E.P.:
24 września, 14:00 – 16:00 i 18:00 – 20:00

 

Wystawa Po wiecu ukazuje stanowiska artystów wobec problemu masowego uczestnictwa. Pokazujemy prace, które powstały w Meksyku, Berlinie, Kijowie, Londynie, Budapeszcie, Nowym Jorku i w Warszawie. Są to zapisy akcji w przestrzeni publicznej, filmy i zdjęcia dokumentujące manifestacje i protesty, a także prace w sposób metaforyczny odnoszące się do zjawiska masowości.

 

W filmie Tomáša Rafy z 2014 roku burzy się kijowski Majdan, rok później artysta filmuje walki o Słowiańsk w czasie wojny o wschodnią Ukrainę. W 2015 roku jest w Bratysławie, przez którą przeciąga marsz nacjonalistów i w obozach dla uchodźców w Grecji oraz na granicy serbsko-chorwackiej, pokazując, że granica Europy to dzisiaj płot i tłum napierających ciał. Artyści rejestrują formy oporu, także te nieznaczne i niezmieniające układu globalnych sił. Na zdjęciach Csaby Nemesa widzimy strajk ludzi sztuki na schodach Muzeum Ludwiga w Budapeszcie w 2013 roku. Zuza Ziółkowska/Hercberg prowadzi własną walkę o pamięć o polskich żołnierzach wojny domowej w Hiszpanii, składając wieniec pod warszawskim Pomnikiem Nieznanego Żołnierza, skąd w latach 90. XX wieku wymazano wzmiankę o Dąbrowszczakach. Na wystawie przypominamy wczesną interwencję Christo i Jeanne-Claude – barykadę z baryłek po ropie, która w 1962 roku stanęła w poprzek ulicy Visconti w Paryżu.

 

Artyści mówią także o problemie estetyzacji tłumu przez politykę i przez sztukę. Marta Popivoda w filmie z 2013 roku m.in. z urywków komunistycznych ceremonii ku czci Josipa Broz Tity komponuje wizualny esej na temat wykorzystania mas w politycznej propagandzie. Minerva Cuevas w filmowym montażu Disidencia tka z obrazów i dźwięków ornament na temat współczesnych manifestacji w mieście Meksyk. Ewa Axelrad przysyła widokówki z miejsc protestów, uświadamiając nam, że pojawiła się turystyka do miejsc zamieszek, riot tourism. Pokazujemy studium wyłamania się jednostki z „ornamentu mas” we fragmencie filmu Forma Otwarta autorstwa KwieKulik z 1971 roku.

 

Inspiracją dla wystawy była rocznica polskiego Października. 24 października 1956 roku nowo wybrany sekretarz KC PZPR Władysław Gomułka podczas wielotysięcznego wiecu, przemawiał z Trybuny Honorowej na Placu Defilad, ogłaszając nowy, liberalny kurs polityczny. Kluczowe wydarzenie polskiej Odwilży oznaczało także początek jej końca. Skończył się czas buntu, zaczęła się normalizacja. Nadzieje polskiego Października ostudziło brutalne stłumienie węgierskiej rewolucji.

 

Dziś na ulice znów wychodzą masy, odbywają się pochody, demonstracje i wiece, obywatele wyrażają swoje zdanie w sposób spontaniczny i performatywny. Najpierw, w 2010 roku, była Arabska Wiosna, potem zapełniły się europejskie place Syntagma, Puerta del Sol, a wreszcie  Zuccotti Park w Nowym Jorku. Rok 2011, kiedy powstał ruch Occupy, Slavoj Žižek nazwał Rokiem niebezpiecznych marzeń. To moment przebudzenia się radykalnej polityki emacypacyjnej, która stawia pod znakiem zapytania kształt współczesnej demokracji.

 

Tłum składa się z jednostek – kruchych i podatnych na zranienie, które razem mają jednak nieobliczalna siłę. Judith Butler nazywa tę zbiorowość body politic, ciałem politycznym, które „nawet jeśli nie mówi jednym głosem, nawet jeśli w ogóle nie mówi i niczego nie żąda, zaznacza swoją obecność przez zbiorowe i uparte cielesne życie”. Oporny i podatny na nieznane scenariusze, tłum żąda dla siebie wolności i praw, ale w każdej chwili może się stać źródłem potencjalnej przemocy.

September 24 – November 25, 2016

 

Opening: 24 September 2016, 6 – 9 pm
R.E.P. group intervention:
24 September 2016, 2 – 4 pm and 6 – 8 pm 

 

After the Rally shows how contemporary artists approach the problem of mass participation. The exhibition includes artists from Mexico City, Berlin, Kyiv, London, Budapest, New York and Warsaw. It features documentations of mass events, as well as works that treat the idea of the masses in a more abstract way.


In 2014 Tomáš Rafa filmed the crowds that gathered on Maidan in Kyiv to protest against the pro-Russian government. In 2015 he captured the battle of Sloviansk during the war in the Eastern Ukraine. He recorded a massive nationalist manifestation in Bratislava and he visited the refugee camp in no man’s land between Serbia and Croatia. His videos show that the European border consists of a multitude of bodies crowding at the fence.


The artists cover various types of resistance. The photographs by Csaba Nemes from 2013 show protestors occupying the stairwell in the Ludwig Museum in Budapest to object to the anti-EU turn in local politics. Zuza Ziółkowska/Hercberg initiated a private battle for the commemoration of Polish soldiers who took part in the Spanish Civil War, and whose memory was completely erased from the official culture of remembrance in Poland after the fall of communism in 1989. The exhibition features an early intervention by Christo and Jeanne-Claude – a barricade of oil barrels erected in 1962 across the Rue Visconti in Paris.


The artists approach the problem of aesthetization of masses. Marta Popivoda in her film from 2013 uses the footage of communist ceremonies in honour of Josip Broz Tito to reflect on the visual side of political propaganda. Minerva Cuevas in her Disidencia weaves images and sounds into an ornament-story about current public protests in Mexico City. Ewa Axelrad sends us postcards from the sites of political unrest, drawing our attention to the emergence of riot tourism. An overcoming of the “the ornament of the masses” by an individual is captured in an episode of the film Open Form (1971) by KwieKulik.


The show title, After the Rally, refers to the anniversary of the thaw. On October 24, 1956, the newly appointed First Secretary of the Polish United Workers’ Party, Władysław Gomułka, standing at the tribune on the Warsaw’s Defilad Square, proclaimed a more liberal political direction for the country. This crucial event of the thaw was at the same time the beginning of its end: the time of revolt was over, and the hopes inspired by the Polish October quickly faded after the suppression of the Hungarian revolution by Soviet troops.


Today, the masses flood the streets to attend marches and demonstrations, creating a new performative code of political participation. First, in 2010 it was The Arab Spring. Then the European squares of Syntagma and Puerta del Sol filled with people, and soon after so did Zuccotti Park in New York. Slavoj Žižek called the year 2011, when the Occupy movement began, The Year of Dreaming Dangerously. The awakening of radical emancipatory politics raised hopes for change, but at the same time undermined the shape of democracy.


The crowd consists of individuals – each one vulnerable, but as a group they can act with an unpredictable force. Judith Butler calls this collectivity the body politic, which, even if “it does not speak in a single voice – even when it does not speak at all or make any claims – it still forms, asserting its presence as a plural and obdurate bodily life”. Resistant and subject to unknown scenarios, the crowd demands freedom and rights, but at any given moment and without a warning it can flare up into violence.

 
 
 
 
 
 
 
 
Napisz do nas / Prześlij opinię